Klaar voor de start...

AF! Vijf dagen weet u nog. Men begon die dag met het verplaatsten van al het staal. Het moest het dak vormen dus leuk wat kilo's die twee verdiepingen hoger getilt moesten worden. Toch ging het allemaal snel. Ik was wel verbaasd dat men het vers geverfde staal over de betonne rand van het balkon liet schuren. Later zou blijken dat men het geheel NOG een keer extra zou verven.

Don't try this at home! Ow, ik WAS home. Wat ik bedoel is, laslicht vergroot door de lens van je camera moet je niet in je oog laten vallen. Vandaar ook dat ik dat niet deed maar om toch een foto te kunnen maken heb ik een hele serie foto's op de gok geschoten en dit was beste.

Shaggy was regelmatig alles aan het nalopen en meette hier alles dubbel en dwars nog eens na. HAHA. Die Shaggy. Copy copy copy.

Bij het verhogen van het land was men vrij onnaukeurig geweest. Een boom waar ik destijds een hele dag op had zitten hakken had ik van tevoren netjes naar de rand van de tuin gerolt. Echter, de vrachtwagens die de grond kwamen verhogen hadden zich niet helemaal aan het plan gehouden en hadden het grond een stuk verder gestord. Boven op de boomstam die ik netjes apart had gehouden. Ik had de boomstam uitgegraven maar zelfs toen nog moest er bijna een kraan aan te pas komen om de stam uit de berg grond te trekken. Gelukkig wist ik me nog een truukje te herinneren uit de tijd dat ik op de MAVO natuurkunde lessen bijwoonde. Een stuk touw van 50 baht, 2 bomen en een stok boden uitkomst. Ik had met het touw een driehoek gemaakt tussen 2 bomen en de boomstam en windde met de stok het touw op. Plakkie cake!

De dagen tikte weg. De vijf dagen zouden echt niet gehaalt worden. Pi Lay had ook een ander bouwproject lopen en had daar wat mensen op gezet. Beetje bij beetje begon zich een dak te vormen. Maakte allemaal verder niet uit hoor. Alles ging immers al veel sneller dan we gedacht hadden of hadden durven hopen.

Ik deed eens gek en dacht; "Laat ik eens een foto nemen vanaf dit punt". Trouwens het dorre riet hier op de voorgrond zal in de toekomst plaats maken voor onze voortuin.

Deze hond die niet echt een eigenaar heeft, volgt ons overal. Als wij eind van de dag de veranderingen komen bewonderen wordt hij wakker en doet net zo interresant mee. Honden in Thailand leven eigenlijk zelden in huis. Deze hond kent heel goed de grenzen van waar hij wel en waar hij niet mag komen. Vooral in het huis van m'n schoonmoeder. Hoewel wij ons huis toch duidelijk als eigen huis beginnen te zien, ziet hij het nog steeds als een plek zonder de zon. Ideaal om de hele dag een lekker tukkie te doen.

Over zon gesproken. Dit (ingezoomd dat wel) is hoe wij de zon hier zien ondergaan. Niet romantisch in zee maar toch uitzonderlijk mooi in het uitzicht van bergen. Het silhouette van bomen maakt het een diepe zucht waard.