Home

De Presentatie - DEEL 1

2008-11-29T23:23:00.000-08:00

Het was nogal druk de laatste tijd en is er nogal wat de revue gepasseerd.

Van de verjaardag van Shaggy ...

...tot de verjaardag van m'n meissie.

Van ontvangst van familieleden uit verre landen zoals Nederland en Australie ...

... tot de presentatie van een portret van m'n schoonmoeder. Het prachtige schilderij, gemaakt door moeder Koedijk, werd trots ontvangen.

Laten we snel doorgaan naar de fotorapportage van ons huis want daar hebben jullie al te lang op moeten wachten.

Welkom bij Baan Koedijk! Wat jullie meteen op zal vallen is het gebrek aan groen in de voortuin. De reden is dat er aan vruchtbare grond afgelopen maanden moeilijk aan te komen was. Men gaat immers niet z'n akkertje rijst rooien om ons snel van zwarte grond te voorzien. Het plan voor de toekomst luidt dan ook als volgt: "Planten van gras en decoreren met planten".

De blauwe buis aan de linkerkant gaan we gebruiken om het water wat overvloeit uit de vijver netjes onder het terras door te leiden. Aan de linkerkant van het huis stroomt het dan vervolgens in een riviertje. Oja die schoolieren in de 'garage' .... die volgen extra engelse les.

De tekst "Koedijk" heb ik zelf geschilderd. Was best een klussie maar toch leuk om te doen. Voor de oplettende lezer/kijker die zich afvraagd sinds wanneer de letter 'K' een puntje kent, de 'K' vormt een blad en het puntje is de tulp. Na deze verhelderende toelichting neem ik jullie mee richting vijver.

De vijver lijkt niet diep maar trust me dat komt door het lenseffect van het water. Er staat nu zo'n 50 cm water in maar tjonge jonge.... die vijver was me nogal wat. Een maand geleden was ie nog door de regen gevult. Het water begon lichtjes groen te worden (door groei van algen) en het leek mij tijd om planten, vissen en andere waterdiertjes te introduceren. Hoe eerder de vijver een balans zou creeeren, hoe beter. Zucht maar dat balans ontstond niet en onze mooie karpers, die toch al redelijk gegroeid waren, gingen 1 voor 1 dood. Uiteindelijk zat er maar 1 ding op en dus hebben ik met hulp van zwager Jasper de vijver schoongemaakt, voorzien van water en jaja ook 3 fonteinen. Het winterseisoen is aangebroken en zelfs voor de waterplanten betekend dat overschakelen op een lager pitje. Dat betekende dus ook dat een aantal nieuw geplante planten het niet overleefde. Op moment van schrijven lijkt de 'algen bloom' voorbij en lijkt alles eindelijk mee te zitten. Ik heb afgelopen 2 maanden heel veel geleerd over vijvers en vissen.

Weten jullie nog hoe het er uit zag? Er lag toen zelfs een grote watertank in de keuken. Nou goed, zo ziet het er NU uit en we zijn er best trots op. Niet alles is perfect (afzuigkap die net iets hoger had mogen hangen) maar er kan gekookt worden. Iets wat ik met meer en meer plezier doe.

Laast m'n eigen pizza gemaakt. Dat lijkt makkelijk maar als je geen bodem hebt moet je toch ff nadenken. Gelukkig heb ik laatst m'n iets wat oudere computer in de keuken geinstalleerd en bood internet uitkomst. De bar is voorzien van 2 stoelen maar dat blijken er toch 2 te weinig te zijn.

De koelkast hebben we al (zie rechts) dus we gaan door voor de extra barstoelen. De koelkast is trouwens voorzien van ijsblokjes-maker en das in een warm land als Thailand toch geen overbodige luxe. Wanneer we hier 180 graden draaien ...

... veranderd de zwarte vloer van de keuken in de witte vloer van de ontvangstkamer. We zijn erg tevreden over wat we hebben uitgegeven en hoe het er nu uit ziet. De gordijen heb ik (met uitzondering van de woonkamer) overal zelf opgehangen. Ook daar bespaarde we dus centjes.

De ornamenten aan de gordijnophanging waren verkeerd geleverd. Vandaar dan ook deze goude versiering. We hadden het in Bangkok besteld en omruilen was daardoor iets moelijker. Ik stoor me er niet meer aan maar in de toekomst zal ik ze vast en zeker nog een keer vervangen door iets wat meer bij deze modernere inrichting past. Rechtdoor is trouwens naar boven, rechtsaf naar de hal.

Pas op voor het afstapje! De hal is niet geworden zoals we in het begin hadden uitgedacht. Vooral de boog is iets simpeler geworden. Toch, het doorzicht-aquarium in de muur is precies geworden zoals ik in gedachte had.

Deze tweede foto laat het aquarium en de overloop boven zien. De decoratie in het aquarium is dan nog wel niet af maar de sumatravisjes zwemmen al vrolijk tussen de plantjes door. De tulpen zullen in de toekomst hopelijk door echte tulpen worden vervangen.

De tafelset bestaat normaal uit een tafel en 6 stoelen. Echter, om wat meer ruimte te creeren hebben we er 2 naar boven 'geslingerd'.

De woonkamer en de eetkamer wilde we klassiek inrichten en we hadden gekozen voor de 'Louise' stijl. Omdat de sfeer overdag en 's avonds zo opvallende anders is laat ik vanaf nu een paar overdag- en avondfoto's zien. Ik kan over elke foto een heel verhaal schrijven maar de fotos spreken eigenlijk voor zich.

De Presentatie - DEEL 2

2008-11-27T22:28:00.000-08:00

Hier is de andere kant van de boog in de hal te zien. Links op de foto ziet u een deur. Links van die deur zit nog een andere deur welke onze klassieke badkamer opent.

De badkamer is, met 3 bij 4 meter, vrij groot te noemen maar het is dan ook altijd ons bedoeling geweest om de badkamer in te richten als soort van spa.

Een rek aan de muur bij het bad moet nog worden bevestigd en ook verdere aankleding met bloemstukken is toekomstmuziek. De luxaflex kan uiteraard open en biedt uitzicht over de tuin. Omdat er een plan bestaat om naast het huis een sala (prieeltje) te bouwen zal het glas met folie moeten worden "geblindeerd" waardoor de luxaflex toch open kan.

Het bloemstuk is overigens gemaakt door schoonzus Jiab en Bee die zich daar vrolijk mee hebben uitgeleefd.

In het midden van het huis bevindt zich de media kamer. Twee dikke stoelen zorgen voor comfort tijdens het kijken van films of het surfen op internet. Het keyboard en muis zijn draadloos en met een scherm van 52 inch en Full HD is internet ineens heel bijzonder geworden. Uiteraard is het home-entertainment systeem Dolby Surround maar aan hinderlijke galm moet nog worden gewerkt.

Aan de linkerkant in de kamer is mijn werkplek te vinden. Ook editten van foto's en video op een Full HDTV is erg aan te raden. De laptop doet nu dienst als server. Met z'n lage energieverbruik kan de laptop dan ook dag en nacht aan en das weer handig om die laatste aflevering van van Expeditie Robinson mee te downloaden.

Ik beschik niet over een ultra-groot-hoek-lens en heb dus maar een panoramafoto samengesteld.

Vanuit de mediakamer komen we weer in de eetkamer en aangezien we hiermee de rondleiding op de benedenverdieping afsluiten is het tijd om jullie de bovenverdieping te laten zien.

Nog even een blik richting de onvermoeibare visjes en vervolgens rechts ...

... richting de kleine trap en daarop volgende zithoek. Let ook even op het tulpje in glas.

Het Louise bankstel, wat we hadden gekocht in Nong Khai en door weer en wind naar Phetchabun hadden weten te zeulen, bestaat uit een bank en 2 stoelen. Vooraf was al bekend dat er in de woonkamer ruimte was voor de bank en maar 1 stoel. De andere stoel staat nu dus in de zithoek.

De zithoek is op dit moment een beetje decoratie maar invulling over hoe we dit gedeelte van het huis verder zullen inrichten zal daar verandering in brengen. Wanneer de winter voorbij is en er weer onweersbuien de bergen afrollen, dan zal ik daar toch regelmatig te vinden zijn.

M'n schoonzus Bee is persoonlijk verantwoordelijk voor dit bloemstuk en ik moet zeggen, het is mooi geworden.

We vervolgen onze weg naar boven....

De zithoek in de avond en overdag. Een duidelijk verschil in sfeer.

Laten we even de deuren doornemen want anders staat u straks in het opberghok. Op zoek naar u tandeborstel .... Ander woord voor opberghok is opslagruimte en deze is te vinden achter deur 1 aan de linkerkant op de foto. De overstaande deur is de deur naar onze slaapkamer.

Hier is dat de linkerdeur. Gaat u voor, op deze foto, deur nummer twee dan kan ik u alvast verklappen dat u hebt gewonnnen: "Een geheel verzorgt verblijf in Thailand". Deze deur is namelijk de deur van de logeerkamer. De deur daar direct naast is naar Shaggy z'n kamer.

Even kijken of het netjes is......

Ja hoor, komt verder! Dit is onze slaapkamer.

Zoals u ziet hebben wij geen airco. Ik heb het niet zo op airco's en trouwens, een ventilator is nou eenmaal mooier.... toch?

Die schoonzus Bee, een engel want toen zij ons oude dekbed zag (rood en totaal niet passend) stond ze er op om voor ons een nieuw dekbed te kopen. De kale muur boven het bed moet nog worden opgevuld met een mooi schilderij of geprinte foto in frame.

Links ziet u onze (vrijvertaalde) "loop-in-kast". De deur is tegelijkertijd een spiegel en als we ooit nog eens tegen een mooi dressoir aanlopen dan fungeert de spiegel van de deur bij het openen meteen als de spiegel van het dressoir (overal aan gedacht die Doeke).

Hoe ik me ook draai.... ik word altijd vrolijk wakker :)

De Presentatie - DEEL 3

2008-11-27T19:02:00.000-08:00

Met betrekking tot de reling hadden we overwogen om het hekwerk te decoreren met tulpjes. Aangezien het er op neer zou komen dat men deze dan met de hand zou maken en we daarmee niet precies wisten hoe het er uiteindelijk uit zou komen te zien, hadden we besloten om toch voor de standaard ornamenten te kiezen. De donkerbruine deur is trouwens naar het grote balkon.

En dan jullie kamer. Nu romantisch maar wil je een iets stoerdere look dan kunnen we daar natuurlijk over praten. Die airco hadden jullie natuurlijk al gespot. Doordat deze kamer weinig direct zonlicht kent, wordt het er sowieso al niet heet.

Bijpassende lampjes waarvan ik de bedrading nog iets netter moet wegwerken.

Genoeg ruimte om jullie kleren in op te bergen lijkt ons.

Mannen, deze spiegel is ter vergemakkelijking van de eventuele aanbreng van make-up ... niet om je baard te scheren of je tanden te poetsen. :) (tja je moet wat schrijven.....)

Heeft u uw vrienden meegenomen? Geen probleem. Dit is Shaggy z'n kamer maar is ruil voor een gezellig gesprek (hij is nou eenmaal heel sociaal ingesteld) is hij best bereid om z'n kamer voor een poosje af te staan of met u te delen.

Over vrienden gesproken... je bent nooit alleen.

Overstaand van Shaggy z'n kamer is de boven-badkamer. Hoewel eenvoudig is het genoeg voor de dagelijkse routine.

Twee nette gordijnen verbergen het was-gedeelte maar wees niet verlegen ... als u een wasje wilt doen ben ik meer dan bereid om u ook onze was te geven. Nee hoor grapje, u bent immers al moe van het ramen lappen. lol

Het is niet het huis, het is de kandelaar die wat scheef hangt. Moet ik nog steeds een keer recht hangen. Wat hier ook nog in de planning staat is een dagje gordijnen hangen. De voorkant van het huis wordt met al dat glas net even te warm. Sluiergordijnen zullen al een stuk helpen.

De plafond-decorratie in de hal wilde ik u niet laten ontgaan.

Bij dit gedeelte van het huis staat het doel nog niet vast. De bank is trouwens in 2 seconden om te toveren tot slaapbank. In de toekomst moet hier een mooie boekenkast komen. Schiet me zo maar te binnen, maar een pooltafel.... hmm... ja dat zou ook mooi zijn.

Op het kleine balkon staat deze romantische schommelbank. Met een uitzicht over de bergen is dit een plek waar we wel eens te vinden zijn.

De waterval naast het huis is in de maak. Het zal nog wel even duren voordat het af is want zo'n 20 ton aan grond verplaats je niet zo 1,2,3.

De vijver gezien vanaf de trap. Oja en de oprijlaan willen we in de toekomst een pastel bruine kleur geven. En ter herinnering, de fontijnen in de vijver worden in de toekomst gevoed door een pomp die, gekoppeld aan een bio-filter, vanaf de vijver in de achtertuin schoon water zal leveren.

Links ziet u een termometer hangen. Met de winter in aantocht kan ik na het voeren van de vissen het niet laten om even te kijken hoe koel het vandaag nou weer is. Twintig graden is het al een paar keer geweest. Met ook een termometer in de keuken weet ik of het verstandig is om de ramen te openen of juist gesloten te laten.

Het verhaal zit er bijna op maar deze 3 avondfoto's zal ik u niet onthouden. We hopen dat u met plezier dit Blog heeft gevolgd en familie en vrienden van het goede leven, vergeet niet .... u bent van harte welkom!!

Tussenpresentatie

2008-07-24T03:43:00.000-07:00

Trouwe lezers, jullie zullen inmiddels wel wanhopig zijn naar nieuwe informatie omtrent het huis. Hier is het dan eindelijk. Wanneer je een huis bouwt houd je rekening met dingen waar je normaal gesproken geen rekening mee houdt. Wat dat ook moge zijn en hoe veel dat is dat zal later pas blijken. Later is het nu en geloof me het is een factor 3 meer dan wat je in gedachte had. In ons geval komt daarbij dat we tijdens de afwerkingfase soms bijna het handje van sommige werkers moesten vasthouden. Het lag niet aan een gebrek aan experise (want die was er echt wel) maar meer aan de toewijding en het zelf willen nadenken. Er is altijd wel iets en daarom einde deze ergenis.

Het meeste ging toch goed en jullie zullen inmiddels de laatste blikvangende foto's al wel stiekem bekeken hebben, het resultaat mag er zijn. Laat ik jullie toch nog een beknopte uitleg bij een aantal foto's geven. Het huis is nu zo dicht bij af dat een volledig gedetaileerd verslag spoedig volgt.

De keuken. Wat is er veel veranderd. Een derde van de muur, net onder het plafond, wordt zilver grijs. Daaronder, twee derde tot aan het keukenblad wordt laminaat. Verder is de kast van de bar te zien. De bar wordt verlengd met 2 meter 20 zwart graniet, welke de keuken van de ontvangstkamer zal scheiden. Tjonge die vloer. Het ziet er nu netje uit maar wat begon dat toch met een drama. Scherpe zijkanten van tegels welke door onnauwkeurig leggen uitstaken en bijna dienst deden als tenenschaaf. Gelukkig wisten we de werkers te overtuigen de vloer netter te leggen. Dan duurde het per tegel maar 10 seconden langer maar dan liepen we in ieder geval geen gevaar steeds korter te worden.

De vijver, na veel aandringen is de vijver toch ongeveer zo diep als afgesproken. De bouwers van de fundering lagen namelijk dwars een vertikte het om iets dieper te graven. Pi Lay haar werkers waren gelukkig niet vies van een paar decimeter meer grond maar toch besloot ik om ze af en toe te helpen bij het graven. Nu 1 meter diep, betwijvel ik of de vissen de laatste 20 centimeter zullen missen en is het genoeg voor de vijver om ook als waterreservouir te dienen. Hiermee kunnen we tijdens de 'dry season' toch het grazonnetje (wat klinkt dat burgelijk) bevloeien.

De woonkamer is, na een laatste wijziging van kleur en merk van het laminaat, toch erg mooi geworden... toch? De zijkant van het opstapje wordt later geverft in de kleur van het laminaat.

Tja, en dit hadden jullie ook nog niet gezien. De plafonddecoraties waren dan wel voor onze rekening maar we zijn blij dat we het zo gedaan hebben. De ventilator en lamp in de woonkamer zijn trouwens op afstand bedienbaar en die constructie in de media- werkkamer zal naast de functie van opslagruimte straks ook het 300 liter aquarium ondersteunen.

De zithoek boven de vijver kent dezelfde klasieke stijl als de woonkamer. Hoge witte sluiergordijnen zullen de ramen sieren. De rood/bruine treden lijden de trap naar boven en een toekomstige sierlijke trapleuning voorkomt gevaarlijke situaties.

Deze foto is genomen vanaf het grote balkon.

Het team wat verantwoorelijk was voor de nette plafonddecoratie had meer kwaliteiten en bouwde ook raam- en deurkozijnen. Dit is de deur naar het kleine balkon.

Ook hier zal een mooie leuning veiligheid bieden.

Tjoh, daar zal je ze net hebben. De gasten die naast een dagelijks potje 'pheethong' (jeux de boules) erg goed werk verrichten. Vakmensen! Achter op de pickup ziet u een glimp van onze leuning. Wit en voorzien van sierlijke bogen en andere ornamenten.

De overloop is licht en misschien oogt het wat kaal maar wees gerust schilderijen en panoramafotos zullen het geheel genoeg opleuken. Ook zitten we te denken aan een tapijt oftewel loper.

En dan Shaggy's kamer, hier begon eigenlijk het verhaal van het glas en de verf. Ik zal het niet te lang maken. We hadden ons over laten halen om groen getint glas in de ramen te plaatsen. Nadat hetzelfde 'plafondteam' een dag hard had geklust wist ik niet hoe ik het ze moest zeggen.... "groene...hmm nee dat is het toch niet". We wilde een vriendelijke en bijna lieve uitstraling aan het huis geven en het groen paste voor mijn gevoel meer bij een modern japans huis. Ook was de groene gloed die op de muren viel alsof we in een aflevering van 'The Twilight Zone' waren beland. Na een nacht piekeren bleek het de volgende dag gelukkig toch nog te kunnen worden gewisselt.

Bij de keuze van de kleur van de verf had pi Lay ons een voorstel gedaan. Ze rade een lichtere zalm kleur aan omdat wanneer je daar een muur mee vol smeert de kleur een stuk verzadigder zal uitvallen. Di is mij wel bekend van Photoshop. Selecteer een bijna witte kleur uit het kleurenpallet. Omdat de kleur wordt getoont in een klein blokje zou je denken dat het zo goed als wit is. Tja, totdat je je hele scherm er mee vult. Afijn, nu was dat op onze muren ook wel zo maar de verfkleur bevatte ook een lichte roze gloed, iets wat ons in de catalogus niet was opgevallen. In het voorstel van pi Lay zat gelukkig een clausulle. Namelijk de mogelijkheid om van kleur te veranderen en Shaggy's kamer, waar we het kleurenexperiment gestart waren, overnieuw te laten verfen. Shaggy hoefde langer te tobben over de niet echt jongenskleur; 'roze'.

De badkamer boven kent dezelfde kleuren als de hal maar het subtiele bloemetje patroon maakt het net iets vriendelijker. Het douchegordijn mist nog en uiteraard het schoonmaken van de tegels moet ook nog even op zich laten wachten. Het is immers ook nog niet af. Het toilet werkt inmiddels wel en dat betekend dat het huis voor zo'n 90 procent af is en dat er een huisnummer aangevraagd kan worden.

Rest voor nu nog de blikvangers, ons huisje met oprijlaan. Wat vinden jullie er van? De kleuren zachte kleuren zorgen voor een niet schreewend kleurenpallet, iets wat je hier toch wel heel vaak ziet maar wat we absoluut wilde vermijden. De creme kleur was wel even wennen want een wit huis zat van het begin in ons hoofd (zie voorbeeld aan het begin van dit Blog) maar was niet praktisch vanwege de woorden 'wit' en 'besmettelijk'.

Make-up

2008-05-19T23:01:00.000-07:00

Laten we het verhaal oppikken bij het eind van onze 'bezoek' aan Nederland. Echt vakantie was het niet. Drie erg drukke weken en spijt dat we niet meer tijd hadden om meer leuke dingen te doen. Shaggy had echter sanuk (plezier) genoeg en het bezoek aan de Efteling was zijn hoogtepunt. Voor ons telde het 'uitstapje' naar de Thaise ambassade in Den Haag voor twee. De doop van een nieuwe tulp was bijzonder omdat het om de naam 'Thailand' gaat.

Het bijbehorende artikel, wat in diverse kranten is gepubliceerd en ook online staat, is te vinden op:

http://www.cnb.nl/index.php?option=com_content&task=view&id=2286&Itemid=156

Het lukte ons om een twintigtal tulpen in gekoelde handbagage mee naar Thailand te nemen om deze als een wel heel speciaal souvenir te overhandigen aan familie, vrienden en belangrijke relatie. Tot deze laatste groep behoorde ook onze aannemer pi Lay. De tulpen waren na de lange reis toch nog redelijk sterk en pi Lay was ook erg onder de indruk van ons gebaar. Immers, tulpen in Thailand zijn ongeveer net zo speciaal als wilde palmbomen in Nederland.

De tulp 'Thailand' deed het goed op het vers geplamuurde metselwerk van ons huis. De bouwers hadden tijdens onze 3 weekse trip naar Nederland vrolijk doorgebouwd, of eigenlijk gestucadoord (klinkt een beetje als spookgereden maarja Nederlands was dan ook altijd m'n goeiste vak).

Wat een verandering! Paleis het Loolander! Even een opsomming. Sinds de vorige serie foto's van een maand geleden is nu de onderkant van het dak afgetimmerd, het beginsel van het grote balkon opgezet, is er binnen van alles afgemetseld, zijn er decoratieranden aan de buitenkant bevestigd en oja is het stuc-werk bijna afgerond. De zithoek is op de foto overbelicht maar geeft daarmee eigenlijk goed weer hoe het er na verven van wit er in de nabije toekomst uit zal gaan zien.

Bij deze frontale foto komt de klap misschien hard aan maar wees gerust, de donkere plekken zijn geen slecht stuc-werk maar vochtplekken. Volledig drogen van vooral de buitenmuren zal wel een paar weken in beslag nemen. Het is trouwens leuk om te horen dat voorbijgangers nu niet meer zeggen; "Wat een groot huis" maar nu hun commentaar hebben bijgesteld tot;

"Wat wordt het mooi!".

De horizontale decoratieranden tussen de ramen zijn gedeeltelijke een extraatje van pi Lay. In het plan stond namelijk maar 1 rand maar pi Lay leek dit mooier en gelijk had ze. De muren worden zoals gezegd wit, de randen zeer waarschijnlijk donkerbruin en daartussen lichtbruin zoals dat ook terugkomt in de vlakken van de balkondecoratie. Trouwens ook alle ramen hebben een lijst gekregen. Het huis wordt een plaatje! Of met al die lijsten misschien beter, een schilderij.

Met fotocamera om de nek en grote flitser gaan we snel naar binnen. De flitser benadrukt de donkere plekken maar zoals gezegd zijn dit vochtplekken en deze verdwijnen binnen sneller dan buiten. Grappig om te zien dat de stenen nog steeds zichtbaar zijn. Dit terwijl er tocht echt een dikke plak cement tegenaan zit. Overigens, gezien vanaf de toekomstige bank van de ontvangstkamer zijn dit de muren van de keuken. En zou het bijna vergeten, het geraamte van het plafond is inmiddels ook bevestigd.

Een blik richting ontvangstkamer, traphuis en de hal. Snik, het papier dat achter onze ingemetselde (plastic) tulpen zit is afgelopen weken zo vochtig geworden dat het is gaan schimmellen. Gelukkig nu en niet een jaar later maar toch. De grijze massa moet weer hard werken om een goede oplossig te vinden. Waarschijnlijk gebruiken we gipsplaat.

De zithoek zit inmiddels ook strak in z'n cemente jas. Bovenin mist nog het plafond waaraan een mooie kandelaar komt te hangen. Het plan is trouwens om de ramen bovenin de toren te voorzien van verstelbare ramen die we beneden kunnen bedienen. Misschien kent u dat zwengel system nog wel van de gymzaal van vroeger.

Het traphuis met de nog niet gestucte treden.

Dit is het zicht op onze slaapkamer vanuit onze 'walk- in- closset'. De inloopklerenkast zal echter de helft van dit zijn. De andere helft is opberghok. De scheiding maken we met een brede kast die we, indien nodig, kunnen verplaatsen om meer opslagruimte te maken of om meer ruimte voor de kleren te creeeren.

Mooi plaatje van de slaapkamer in de boomtoppen. De uitstulping op de vloer is voor het bepalen van de vloerhoogte. De vloer word namelijk nog eens 5cm opgehoogd met een cement wat vlakker wordt dan de bestaande vloer. De vloeren in de slaapkamers worden trouwens van parket.

De logeerkamer en ook hier de klodders cement met de toch nauwkeurig gemeten hoogte van de vloer :). Veel meer kan ik nu niet vertellen over de logeerkamer. Dit omdat de invullig nog steeds open staat. Oja alleen de airco staat vast. U hoeft dus niet bang te zijn voor de hitte.

De badkamer boven is tevens wasruimte. Over kleding gesproken, de aankleding van de badkamer is bepaalt en zal spoedig worden bevestigd... zoals alles eigenlijk, word vervolgd....

Op het grote balkon is het timmerwerk van de onderkant van het balkon te bewonderen. Eigelijk niet veel meer dan speciale gipsplaten maar het oogt al zo veel beter dan toen we zicht hadden op de onderkant van de dakpannen. Rechts op de foto zijn de palen van het 'balkonhekwerk' zichtbaar.

De hal die we wel vaker hebben gezien ziet er nu ook al netjes uit,

en ook de vernauwing van de hal, wat uiteindelijk een boog gaat vormen, ziet er ook keurig uit. De driehoek verhoging is een plek voor een vaas met ..... uiteraard ... tulpen.

Nog meer knap stuc-werk..

Weer eens een zicht op die 'vervelende' bergen. Wat is het allemaal groen geworden niewaar

De eetkamer en de woonkamer. Wat de twee van elkaar scheidt, de halve muur, is lekker stevig geworden en wordt later afgewerkt met een houten top. Men is hier in de eetkamer nog bezig met de constructie van het plafond welke vlak zal zijn. Misschien al leuk om te melden maar wat op de foto's nog niet zichtbaar is dat de woonkamer, de hal, de badkamer en de werk/mediakamer alle een plafonddecoratie zullen krijgen. Wat dat precies betekend laat ik jullie een andere keer zien.

Deze kale muur in de eetkamer zal worden opgevrolijked met een kast voor servies en daarboven een lcd-pictureframe. De bekabeling is daarvoor al bevestigd maar het is een toekomstproject dus waarneer er eindelijk tijd is voor een 'zondagbeun' kan ik werken aan m'n DIY (Do It Yourself) pictureframe.

Het befaamde bureau. Ik zal er niet lang op ingaan maar tijdens ons verblijf in Nederland was er de angst dat de 'workdesk' veel te hoog was gemaakt. Ook zou het te smal zijn. Eigenlijk kompleet anders dan ik had uitgetekend en ook uitgeled. Na beraad en hier en daar wat kraken van de hersenen kwamen we met een oplossing. Ik had de bureaustoel al neergezet en het bleek dat de oplossing lag in een plank ONDER het bureau. Deze zou dan uitkomen op 81cm maar dat was nog 8cm te hoog. De ideale werkhoogte voor mij had ik namelijk vastgesteld op 73cm. Gelukkig kon de vloer 8cm worden opgehoogd en was het 'bureauprobleem' uit de wereld.

Nog meer grijze muren... Deze zijn echter van de badkamer beneden. Op de linkermuur komt de wastafel en spiegel. Waar de blauwe pijp in de hoek staat komt het toilet, rechts daarvan de douchecabine,

en onder het raam de badkuip met zicht op inmiddels groene tuin.

En dat was het weer... Stay tuned!... en zoals gezegd ..... wordt vervolgd.

Als een paal boven water...

2008-04-09T20:44:00.000-07:00

...en als een muur op de Thaise horizon, is met zekerheid te zeggen dat het metselwerk er netjes uit ziet en dat er met grote sprongen werd doorgebouwd. Dit is de hal op de bovenverdieping. Onderaan de foto zie je het laatse stukje van de overloop. Rechts is het gat wat zicht bied op de benedenverdieping en rechts is de deur- opening van de gastkamer zichtbaar. Een stukje verder zie je links de badkamer en wasruimte en daartegenover de slaapkamer van Shaggy. Het balkon start aan het eind van de gang.

Gasten, dit is u slaapkamer. Ik kan u echter niet veel meer vertellen dan dat het 4 bij 4 meter is en dat het 2 ramen bevat. Oja, in de planning staat een airco dus het zweet hoeft u 's nachts niet uit te breken.

Vanaf het balkon gezien is dit een blik richting de grote kamer van Shaggy. We hebben een idee om op het balkon een aanbouw op Shaggy z'n kamer te maken. Een glazen overkapping met wit elegant geruit houtwerk begroeid met oranje gebloemde klimop (lijkt zo uit een hi-society woonkrant gecopypaste niewaar). Wees gerust, de aanbouw zal maar de helft van het balkon in beslag nemen, dus u strandstoel waarin u lekker ligt te zonnen hoeft niet te worden verplaatst.

Gezien vanaf de grote trap is dit de kleine trap. De muren staan hier nog niet helemaal maar ik kan u al verklappen dat de glazen blokken de muren helemaal af maken. Had ik u al verteld over de ingebouwde oranje tulpen in de glazen muren? Nee?, ....komt wel een keer ... :)

De afgelopen weken zijn we tussen alle drukkte door ook op keukenjacht gegaan. Dit, (de muur waar u zicht op heeft) is de lokatie van de keuken. Ik weet niet of zich het concept nog kan herinneren maar we willen een keuken die vrij modern oogt, met CherryRed laminaat tegen de muren en een sterk contrast tussen keuken kasten, vloer en keukenblad. ECHTER, onze zoektocht naar 'Frits Voordelig' strande keer op keer bij 'Dorris Duur'. Gisteren hebben we de keuken dan ook helemaal uitgekleed en om een nieuwe prijs gevraagd. Eindelijk zijn we tevreden en hebben een aanbetaling gedaan. Het keuken bedrijf is betrouwbaar (aangesloten bij groot Thais bouwfiliaal HomePro) en levert kwaliteit. De keuken zal in plaats van U-shape L-shape worden en daarmee besparen we een hoop geld. Een aanrecht aanbouw laten we door iemand anders maken en moet ook erg voordelig kunnen. In ieder geval een stuk voordeliger dan dat we het uit marmer laten optrekken.

Onze slaapkamer in de canopy.

En hier onze grote raam in de eetkamer. (Het raam is groot maar ook hier speelt de vertekening van de lens met de werkelijke grote)

U staat inmiddels te springen om een paar overzichten van het huis. Hier zijn ze dan :)

Wat een weken

2008-04-09T20:01:00.000-07:00

Het is inmiddels al weer een paar weken geleden dat ik m'n laatste bericht heb gepost. Het is even een gekkehuis geweest en we zijn nu aan het bijkomen. Of eigenlijk mentaal aan het voorbereiden op Song Kran (Thais oud&nieuw water festival). Toch, aangezien ik me de taak tot me heb genomen om jullie op de hoogte te houden van de bouw van ons huis, volgt hier een kort fotoverslag.

Naast het bouwen van kunstobjecten van bouwwerken, voertuigen en zelfs dieren droeg Shaggy ook z'n steentje bij aan de bouw van het huis waarin hij over een paar maanden zal wonen. Vol trots vulde hij emmer na emmer waarna z'n collega bouwvakkers de emmers omhoog hijsde naar de 2e verdieping.

Het zal voor hen wel gebruikelijk zijn maar ik vond het toch leuk bedacht dat men van de muur in onze toekomstige keuken een 'kapstok' had gemaakt.

Het dak damens en heren, het zit er bijna op. In Nederland wordt dan pannebier gedronken wij hielden het op 'naam som' (letterlijk vertaald 'water oranje' maar toch beter bekend als Jus 'd orange). De onderkant van het dak wordt later dicht gemaakt. Hoe precies weet ik niet maar vast staat dat het een mooi plafond zal worden want dat is wat we bij een ander huis in aanbouw hebben gezien en dat is ook wat Pi Lay ons heeft beloofd. De zijkant van het dak (overkapping/afdak) wordt aan de onderkant afgetimmerd met hout.

Wat gaaf om te zien dat gebruiken die mij erg bekend zijn van Nederland ook hier worden toegepast. Werkers die hun loonstrookje doornemen met de 'baas' en daarna netjes contant betaalt krijgen.

Met geld in de zak neemt het collectieve werkpaard plaats in de laadruimte van de pickup. Vervoer op deze manier is heel gebruikelijk in Thailand.

De werkers krijgen na ontvangst van hun salaris een paar daagjes vrij om vervolgens hun zuur verdiende geld te spenderen. De gemiddelde Thai houdt immers (net als vele van ons westerlingen) meer van geld uitgeven dan van sparen.

Wandeling

2008-03-12T20:54:00.000-07:00

De septictanks op de voorgrond zijn een meter hoog en ..... O u kijkt inmiddels naar de muren. Tja, het ziet er fraai uit nietwaar. Deze foto is genomen van onder het balkon en rechts ziet u de deuropening. Ik wijs u de deur niet om u weg te sturen maar om vandaag met mij een wandeling door het huis te maken. De stap van 'garage' naar huis is nu nog wat groot maar in de toekomst maken drie treden het u wat makkelijker.

In de hal is ook al een muur opgetrokken. Pi Lay vroeg mij hoe hoog het aquarium geplaats moest worden. Door er naast te staan kwam ik uit op zo'n 1 meter 20. Het aquarium zal in hal maar ook in de media- werkkamer zichtbaar zijn en zal aan voor en achterkant een stukje uitsteken. Met een mooie houten lijst wordt het geheel daarna afgewerkt.

We vervolgen onze weg naar boven. Het kleine traphuis brengt u naar de zithoek boven de vijver en de grote trap naar de 2e verdieping.

U wordt hier opgewacht door dit stel. Het zoontje van pi Lay heeft net als Shaggy vakantie en mocht die dag met haar mee. In het begin verveelde hij zich. Ik en Shaggy waren achter in de tuin met het graven van de vijver bezig en hij liep wat rond op het bouwterein. Pi Lay en ik moedigde hem aan om met Shaggy te spelen. Beide waren verlegen en het duurde een uur voordat ze ook maar iets tegen elkaar zeiden. Erg verbaasd was ik daarover want Shaggy is normaal zeeeer contactueel. Met leeftijdsgenootjes kruipt hij echter in z'n schelp. Die middag waren ze inmiddels aan elkaar gewend en speelde vrolijk (maar voorzichtig) op het bouwterein. Ik waarschuwde Shaggy nogmaals voor spijkers en vertelde 'm dat een val van zo'n hoogte heel veel pijn doet (bang voor pijn ... is fijn).

Terug naar de rondleiding. Volg me naar boven en zie dat er toch erg netjes gebouwd wordt. De parasol had ik te leen gegeven want het was die dag volle zon en nergens om zich onder te schuilen. De strandstoel kwam van iemand anders... ik denk pi Lay. lol.

Hier ziet u de muren op de beganegrond nog eens.

Ik neem u als laatste mee naar de kamer van Shaggy. Een grote kamer van wel 4,5 bij 4 meter. Net zo groot als onze slaapkamer maarja WIJ moeten 'm delen. Toch beter een te grote kamer voor Shaggy dan te klein. In de toekomst wanneer ie z'n eerste computer heeft verdient, zal ie toch erg blij zijn met de ruimte.

Als toetje wil ik u trakteren op een panoramafoto. Help me herinneren dat ik dat wat vaker doe want het geeft toch een mooi overzicht.

Break down the wall?

2008-03-12T20:49:00.000-07:00

Ook boven was men inmiddels een muurtje om zich heen aan het bouwen. Er was een kleine hapering in de communicatie want pi Lay had 80cm opgegeven maar door al die muren had men het misschien niet gehoord en bouwde men een paar rijtjes hoger. Pi Lay zag het gelukkig vroeg en vroeg vriendelijk de buitenmuren naar de bedoelde 80cm te brengen. Geen probleem mensen, er gaat altijd wel iets mis, dat hoort er bij en is niet te voorkomen. Mensen zijn nou eenmaal geen robots. Het koste uiteindelijk nog geen half uur en alles was weer recht 'gebreid'.

Afgelopen weekend gingen we op bezoek bij A haar half broer pi Poei. Hij woont in Khao Kho. Een mooi gebergte en met vele voor buitenlanders onbekende toeristische plekjes. In onze tuin waren we inmiddels tropische planten aan het verzamelen en nu de moeder van A (meh Samanan) terug was uit Australie, konden we bij haar kennissen en familie langs om onze collectie planten verder uit te breiden. Zo had pi Poei voor ons een zelfzame orcidee. Een parasitaire orchidee die zich vasthecht aan een boom en daarvan 'voedsel' steelt. We bedankte pi Poei en reden terug. Onderweg moesten we natuurlijk even stoppen om een foto te nemen van het schitterende uitzicht.

Veel te denken

2008-03-12T20:46:00.001-07:00

Alles ging zo snel dat we ineens veel verschillende beslissingen moesten nemen. Tuurlijk, alles stond wel in het plan ingetekend maar een kleine verandering hier en een 'double check' daar maakte het tot een drukke dag.

Ook was ik weer een serie foto's aan het schieten. Grappig, als een echt cartoonmoment schoot ik foto's van de badkamer waarnaast men het gat voor de septictank aan het graven was. Overduidelijk had het moeten zijn dat dat niet volgens ons plan was. We wilden daar namelijk een mooie waterval maken en een septic tank paste niet in dat plaatje. Toch duurde het zo'n 10 minuten voordat het tot me door drong. Het bevestigd dat waarneer je door de lens van een camera kijkt, dat je dan op hele andere dingen let (compositie, belichting en vele andere instellingen).

Men had al een tijdje een gat staan graven en dus voelde ik me een beetje schuldig. Ik stelde voor om te helpen en samen met Shaggy groeven we een nieuw gat.

Hierna inspecteerde Shaggy de installatie van de buizen van de badkamer van boven. Het idee om in het gat te kruipen kwam van Shaggy zelf. Haha, een dag zonder Shaggy is een dag zonder lach.

M'n grote broertjes

2008-03-12T20:27:00.001-07:00

Onze lollige bouwer die zo'n beetje alles kan, vlakt hier de vloer van onze 'garage'. Echt garage is het niet, het is meer de schaduw van het het balkon. En dat zette ons eigenlijk aan het denken.

De schaduw is er voor het langst van de dag maar wij willen zodra het huis af is, aan het eind van elke schooldag graag extra engelse les geven. We dachten dat we dat dan daar zouden kunnen doen maar we zien nu dat precies rond dat tijdstip de zon volop naar binnen schijnt. Uiteindelijk hebben we besloten om achter het huis een eenvoudig lokaal te bouwen. Een lokaal klinkt duur maar we hebben nogal wat hout en daarmee kunnen we simpel en goedkoop een toch degelijke 'dak op palen' bouwen. Meer dan geschikt om in les te geven. Als het hard regent kunnen we altijd richting 'garage' verhuizen. Ideaal want zo houden we prive en werk omgeving tenminste nog een beetje gescheiden. Oja, het dak is ook al bijna af en de kleur voor de dakpannen is ook gekozen. Het dak wordt donker donker bruin. Eigenlijk zoals op de tekening uit de post 'Ja dat zou mooi zijn". Tijdens het ontwerp daarvan heb ik rekening gehouden met toekomstig goedkope zonnepanelen. Deze zullen net zo donker zijn en zijn daarmee niet een lelijke toevoeging op het dak.

Het grote trappehuis staat in de stijgers. De trap was af, nu was het de beurt aan het plafond. Beneden is het ruim vier meter hoog maar boven ..... net genoeg. Toch, Chris en Nic m'n grote broertjes, hoeven niet bang te zijn dat ze in mei/juni hun hoofd zullen stoten. Het is net genoeg :)

Hey! En toen ging het snel. Het bouwen van het dak mocht dan zo'n 2 weken hebben geduurt maar nu ging het toch weer VOL gas. De muren zonder ramen werden opgetrokken uit het niets en stenen voor de overige muren ramen lagen al klaar.

Dit is de muur tussen keuken en media- werkkamer en ik moet zeggen, ik had me ingesteld op lelijk metselwerk maar dit ziet er toch strak uit.... al zeg ik het zelf. Er kon een lineaal langs en dat was eigenlijk ook precies wat ze deden (lineaal=lijntje).

Sinds de bouw zwem ik bijna elke dag in het zweet. Een zwembad zou dan ook uitkomst bieden. Maarja, nou eenmaal besloten om een vijver en geen zwembad te graven. En dus graaf ik in bijna volle zon, vrolijk verder. Het resultaat is er wel want het begint toch echt wel mooi te worden. Stelt u deze foto tropisch groen voor. Een pad richting vijver brengt u naar het kleine pavilioen waar een heerlijke ijsthee op u wacht. U bent meer dan welkom!

Nieuwsgierig dat ik was moest ik natuurlijk even het dak op. Ja, ja ja ja ja ja daaaaaat dak op. Hmpf! Boven aan de ladder moest ik mijn poging staken. De bouwers konden vrolijk tussen de spijlen door maarja hoewel ik de laatste weken toch aardig wat uurtjes in de vijver had gefitnessed was ik toch niet veel afgevallen. Misschien dat ik een manier kon vinden dat ik EN de vijver uit kon graven EN buikspier oefeningen kon doen. LOL.

De vijver lag er trouwens van die hoogte zo bij.

Toezichtig

2008-03-12T20:22:00.001-07:00

De vijver zit in m'n hoofd. Ik ga er mee om als een zandsculptuur. Beetje bij beetje krijgt de vijver vorm en worden en nieuwe ideeen geboren. De vijver zal nu 2 terrassen/ verdiepingen/ watervallen krijgen. De randen worden verhoogd zodat het overtollige water zonder probleem af kan vloeien naar het land achter onze tuin. Shaggy is m'n grote hulp. Waar neef Bom elke keer gevraagd moet worden of hij wil helpen staat Shaggy al met job en pungie (mandje) klaar. Shaggy heeft veel energie en in de vijver kan hij het mooi kwijt. Hij heeft schoolvakantie en op deze manier doet ie iets nuttigs en leert ie dat werken ook leuk kan zijn. Ik 'push' hem daarom ook niet te veel maar ben blij dat ie niet, net als alle andere kinderen, in het internetcafe het geld van z'n ouders aan het verkwisten is met het spelen van online games. Vroeger, in mijn tijd, weet je nog, toen werkte men hard om iets te krijgen. Ik heb heel wat computerspelletjes gespeeld maar wel op een computer die ik toen zelf had verdiend (MSX en daarna Amiga (Rulez)).

Die dag werden de vloeren op de beganegrond gestort en voor ons een excuus om (echt waar) het KEIharde werk even naast ons neer te leggen en een kijkje te nemen.

Onder streng toezicht van Shaggy vlakte pi Tanan de vloeren. Met z'n zeer geintereseerde instelling en vragen over dit en dat, staat Shaggy op veel foto's alsof hij de taak van pi Lay tot zich had genomen. Daar maak ik nog een keer een leuke serie van en zal ook uiteindelijk in onze HOME video komen.

De stenen voor de muren werden voorzichtig met een emmertje naar boven geslingerd. De stenen zijn een stuk kleiner dan in Nederland maar als je er daarom meer in 1 keer tilt is het opperen net zo zwaar.

Klaar voor de start...

2008-03-05T04:14:00.001-08:00

AF! Vijf dagen weet u nog. Men begon die dag met het verplaatsten van al het staal. Het moest het dak vormen dus leuk wat kilo's die twee verdiepingen hoger getilt moesten worden. Toch ging het allemaal snel. Ik was wel verbaasd dat men het vers geverfde staal over de betonne rand van het balkon liet schuren. Later zou blijken dat men het geheel NOG een keer extra zou verven.

Don't try this at home! Ow, ik WAS home. Wat ik bedoel is, laslicht vergroot door de lens van je camera moet je niet in je oog laten vallen. Vandaar ook dat ik dat niet deed maar om toch een foto te kunnen maken heb ik een hele serie foto's op de gok geschoten en dit was beste.

Shaggy was regelmatig alles aan het nalopen en meette hier alles dubbel en dwars nog eens na. HAHA. Die Shaggy. Copy copy copy.

Bij het verhogen van het land was men vrij onnaukeurig geweest. Een boom waar ik destijds een hele dag op had zitten hakken had ik van tevoren netjes naar de rand van de tuin gerolt. Echter, de vrachtwagens die de grond kwamen verhogen hadden zich niet helemaal aan het plan gehouden en hadden het grond een stuk verder gestord. Boven op de boomstam die ik netjes apart had gehouden. Ik had de boomstam uitgegraven maar zelfs toen nog moest er bijna een kraan aan te pas komen om de stam uit de berg grond te trekken. Gelukkig wist ik me nog een truukje te herinneren uit de tijd dat ik op de MAVO natuurkunde lessen bijwoonde. Een stuk touw van 50 baht, 2 bomen en een stok boden uitkomst. Ik had met het touw een driehoek gemaakt tussen 2 bomen en de boomstam en windde met de stok het touw op. Plakkie cake!

De dagen tikte weg. De vijf dagen zouden echt niet gehaalt worden. Pi Lay had ook een ander bouwproject lopen en had daar wat mensen op gezet. Beetje bij beetje begon zich een dak te vormen. Maakte allemaal verder niet uit hoor. Alles ging immers al veel sneller dan we gedacht hadden of hadden durven hopen.

Ik deed eens gek en dacht; "Laat ik eens een foto nemen vanaf dit punt". Trouwens het dorre riet hier op de voorgrond zal in de toekomst plaats maken voor onze voortuin.

Deze hond die niet echt een eigenaar heeft, volgt ons overal. Als wij eind van de dag de veranderingen komen bewonderen wordt hij wakker en doet net zo interresant mee. Honden in Thailand leven eigenlijk zelden in huis. Deze hond kent heel goed de grenzen van waar hij wel en waar hij niet mag komen. Vooral in het huis van m'n schoonmoeder. Hoewel wij ons huis toch duidelijk als eigen huis beginnen te zien, ziet hij het nog steeds als een plek zonder de zon. Ideaal om de hele dag een lekker tukkie te doen.

Over zon gesproken. Dit (ingezoomd dat wel) is hoe wij de zon hier zien ondergaan. Niet romantisch in zee maar toch uitzonderlijk mooi in het uitzicht van bergen. Het silhouette van bomen maakt het een diepe zucht waard.

Plan van aanpak

2008-03-05T04:11:00.000-08:00

Tussen het graven van de vijver, het maken van foto's en het schrijven van deze verhalen was ik ondertussen bezig geweest met het uitdenken van de computer- bekabeling in de media- (schuine streep) werkkamer. Als het je interesseert kun je klikken voor een vergroting.

Het electriciteitsplan wat de architect destijds had getekend was erg standaard en zelfs simpel te noemen. Ik had foto's inmiddels 'ingescanned' maar miste het programma wat de architect had gebruikt. Gelukkig bood Photoshop weer uitkomst. Ik kan over ons electriciteit een heel verhaal schrijven maar kijkt u lekker zelf. :) 'D' is Dimmer, 'DS' is DimSwitch, De gele sockets zijn de WCD's. Lol, nooit gedacht dat ik die afkorting na m'n study Technische Computerkunde ooit aan iemand hoefde uit te leggen. WCD=WandContactDoos. Is die 3 jaar toch nog ERGENS goed voor geweest.

Hoe dan ook het hele plan zal wel een aardig prijskaartje krijgen maar liever goed dan half bakken en je je leven lang dood ergeren aan een stopcontact op de verkeerde plaats of erger het ontbreken daarvan. U zult zeggen; "dan maak je er dan toch eentje bij...". Ja maar op deze manier is de bekabeling netjes weggewerkt en hoeven er later geen muren meer te worden open gebroken.
ps. dat ding wat op een ventilator lijkt..... IS een ventilator.

Hulp aan huis

2008-03-05T03:57:00.000-08:00

De bekisting voor de fundering van het dak kon worden gestort en zo gingen de emmertjes beton naar boven. Niet meer als de brandweer maar nu zelfs sneller. Er was ruimte voor wel 16 emmers en een moter met katrol zorgde voor de hefkracht.

Men was weer blij met de verassing die wij voor de werkers hadden. Elke keer een uitdaging om iets anders dan fris en koek te geven. Nee geen banaan. Dit keer kaopot, oftewel kolfje mais.

Een groepje dames was met job (pikhouweel schep) een berg grond aan het verzetten. Dit om de fundering van de vloer op te vullen zodat men hierna de vloer op de begane grond kon storten. Gelukkig was er hulp aan huis. Ik had toch even niet zo veel te doen dus en aangezien ik achter het huis een gigantische vijver aan het uitgraven ben, is grond vertillen m'n hobby geworden.

De grote trap, ontdaan van bekisting, hadden jullie nog te goed.

De begane grond was een rommeltje geworden maar niet gevreesd ik weet inmiddels dat 't er ook netjes uit kan zien. Trouwens.... het is een huis in aanbouw wat zeur ik eigenlijk.

De meeste steunpalen waren inmiddels verwijderd. We waren eigenlijk net een beetje gewend geraakt aan die palen want ze stonden er immers al een kleine maand. Het zicht veranderde dan ook sterk en gaf ons de ruimte om 'ongehinderd' door het huis te 'lopen' (soms klimmen) en om alles verder uit te denken.

Pi Tanan had me al een paar keer verteld. In vijf dagen zouden we een dak hebben. Die dag was dag 1. Het staal was een paar dagen eerder al aangekomen en was nu ook geverft met een anti-oxidatie laag (tegen roesten).

Even van een klein afstandje alles tot je nemen. Het was eigenlijk ook tijd voor een foto voor m'n 'timelapse' film vandaar dit camera standpunt wat jullie wel eerder hebben gezien.

Kleine stap maar grote trap

2008-03-05T03:46:00.000-08:00

Voor ons mensen die de ladder nu wel wat begint te vervelen. Hier is men nog bezig met het storten van het beton...

... maar in deze foto is het pronkstuk af en verbindt eindelijk beneden met boven. Ik wachtte tot de avond om de trap te betreden want wilde niet iedereen in de weg lopen en pas 's avond konden we er echt van genieten.

De bouwers hadden inmiddels zo veel trappen gemaakt dat het voor hun niet echt bijzonder was en bouwden onverstoort verder. Let op hoe men zonder angst het vlechtwerk van de fundering van het dak bevestigd. In het echt is pas goed te zien wat die hoogte met je doet. Ik heb geen hoogtevrees maar toen ik daar met een ladder een keer een kijkje nam kon ik me niet indenken dat ik hier gehurkt en balanserend op een paar dunne latjes m'n brood stond/zat te verdienen.

Het kuiken hebben we inmiddels gehad. Dit is hoe een kikker op ongeveer de rand van de vijver ons huis zou zien.

Was hij wat groter dan had hij kunnen zien dat wij op de bovenverdieping een picknick hadden. Dit om te vieren dat we niet meer de ladder nodig hadden maar dat we nu naar boven konden zoals we de komende 50+ jaar in ons huis naar boven zullen wandellen.

Toelichting: Het tapijt is uiteraard tijdelijk en de strepen in het beton zijn om de toplaag goed te laten hechten.

Spitse kop

2008-03-05T03:36:00.000-08:00

Achter het huis was het rommelig maar als je daar overheen kunt kijken zie je de vloer van de tweede verdieping van ons huis. Voor ik het vergeet, in eerste instantie wilde we niet dat de grond achter het huis werd verhoogd. Dat was toch gebeurd (toen we in Nong Khai waren en we er niet bij konden zijn) maar achteraf is het niet echt een probleem. We maken de treden die naar de achterkant leiden nu ergens anders. Komt allemaal goed.

Dit is het open gedeelte in de hal. Normaal zou je dit het trapgat noemen maar aangezien onze trap hier ontbreekt gaat dit niet op. De hal zal overdag goed verlicht worden door de zon maar hopelijk wordt het niet te warm. De grote trap en de toren van de zithoek nemen gelukkig wel iets van het licht weg. In de avond zal de verlichting in de hal komen van de grote kandelaar die we beneden maar ook boven kunnen bedienen.

Dit is de trap die de basis vormt voor het kleine traphuis. Op de achtergrond is de bekisting van de grote trap nu ook af en kan spoedig ook gestort worden.

Zoals gezegd neem ik nog steeds de ladder.

Boven is dit het uitzicht vanuit onze slaapkamer. In het midden van de foto, het gedeelte waar het kaal is vanwege de weg die men daar heeft aangelegd, is de heuvel zichtbaar vanaf waar we een kleine week eerder met verrekijker ons huis probeerde te vinden. Iets wat niet makkelijk bleek. Het huis is nu wel wat gegroeid en het zal volgende keer een stuk makkelijker zijn.

Terwijl A en ik boven alles tot ons namen rende nichtje May naar ons toe en gilde; "NGOE!". Ik ken nu wel een paar woordjes Thais en het was mij inmiddels wel bekend dat dat SLANG! betekend. Volgens May was het "<---Zo--->" lang en "<-zo->" dik. Vertaald is dat ongeveer een meter lang en zo'n 3 centimeter dik. Zaak dus om voorzichtig te zijn. De slang had een weg weten te vinden in het huis van m'n schoonmoeder. Voorzichtig verplaatste ik de spullen die we daar hadden gestald en niet veel later vond ik 'm. De bruin-grijze slang had zich verscholen in een hoekje, had een spitse kop en was dus geen wurgslang maar dode met gif. Met wat voorzichtigheid en moeite wist ik 'm toch de deur te wijzen. Kort verschool hij zich in de garage en konden daar snel een foto schieten. Hij was daar niet echt van gecharmeerd en koos de wilder- en de duisternis.

Klik op de foto (terwijl je shift ingedrukt houdt) voor een vergroting en zoek de slang. Voor degene die door de bomen het bos niet meer zien, dat rode is wel een slang maar van de fietspomp en niet waar ik op doel.

Zandgebak

2008-03-02T20:09:00.001-08:00

Men had de platen nu netjes egaal gelegd, de kieren gedicht en de randbekisting getimmerd. Ook de stalen matten om de vloer te verstevigen waren uitgerolt en alles was klaar voor het beton.

De betonmolen was besteld maar had vertraging. Pi Lay en haar zoontje benutte deze tijd met een eenvoudig ontbijt. Cola en orange jus werd hartelijk door hen ontvangen.

Een werker verzamelde de emmers...

... en niet veel later arriveerde de betonmolen. Rechtsonder ziet u Shaggy. Shaggy groeit op anders dan u en ik :). Anders dan de meeste onder ons. Hield u toen u klein was van zoet en zout, Shaggy heeft een voorkeur voor bitter en zuur. Een ijsje eten is voor hem meer voor de show. Een cementmolen zie je niet elke dag maar die dag was Shaggy meer geinteresseerd in het maken van zandgebak dan zoals de meeste kinderen in grote machines. Nix negatiefs verder, het maakt Shaggy speciaal.

Het leger was weer uitgerukt en het leek alsof er nu ook versterking was gekomen. Op het bouwterein liep zo'n man (EN vrouw) of 20 en dat was goed om te weten want telkens als er een dag hard werd gewerkt beloonde wij ze met drinken.

De emmers werden met grote regelmaat gevuld en Shaggy vroeg zich stilletjes af aan wie hij z'n zandgebak kon slijten.

U kent het principe van het doorgeven van de emmers inmiddels wel dus dat overslaand eindigde de emmers cement in de kruiwagens van de damens die het vervolgens de hele verdieping over kruide.

Nee, het is geen bankrover. Het is een bouwvakker die beschermt tegen de zon de vloer keurig gelijk maakte.

Pi Man nam de grote trap die nog in aanbouw was. Hij had de constructie zelf gebouwd en kon vertrouwen op z'n eigen vakmanschap. Ik ben wat zwaarder dus nam nog steeds de houte ladder. De ladder was waarschijnlijk minder stevig maar ik wilde voorkomen dat ik met m'n 80kilo de constructie van de grote trap te ver zou doorbuigen. Na storten van beton zou ik daar dan m'n leven lang spijt van hebben.

Magie van RAW

2008-03-02T20:06:00.001-08:00

Het uitzicht was normaal (en toch mooi) en na wat stoeien met Lightroom kwam ik tot deze foto. Lang leven RAW met z'n verborden informatie. We zijn zo'n hoge dynamiek niet van een foto gewend, dit is echter wel hoe onze ogen het registreren en hoewel deze foto surreal lijkt benadert het toch redelijk de werkelijkheid.

A kwam ook een kijkje nemen.

En dat was mooi want dan kon ik ook eens ZONDER camera van het uitzicht genieten en wegdromen bij de voorstelling: "Hoe zou het er in het regenseizoen uitzien".

De vloer

2008-03-02T19:54:00.001-08:00

Het was me tot de dag ervoor onbekend gebleven hoe men nou precies de vloer van de bovenverdieping zou storten. Men liet ons vervolgens weten dat men eerst betonnen platen zou leggen en daarna pas het beton zou storten, iets wat ik al vermoede en eigenlijk ook hoopte.

De platen zijn van gewapend beton en werden met een kraan omhoog gehezen. Een beetje zoals in Nederland een heel huis wordt gebouwd (meestal prefab). Een bouwmethode die je in Thailand niet veel zult tegenkomen.

Per zes werden de platen ontvangen en snel verwerkt tot vloer. Eerst moest men natuurlijk de kettingen loskoppellen ...

... om daarna de plaaten met gedeelde kracht een voor een te vertillen naar de plaats der bestemming. Als ware paparazie liep ik hun natuurlijk elke keer in de weg om toch die veel begeerde foto's te maken. Gelukkig kon men er wel om lachen. Men zou wel gedacht hebben; "Rare gasten die farang ..."

Dat het werk niet zonder gevaren is kun je hier wel heel duidelijk uit aflezen. Zonder last op je schouders is het al een redelijke circusact. Nu moest men rekening houdend met collega's balans zien te houden met een betonne plaat van zo'n 200 kilo naast zich.

Pi Man hield alles nougelet in de gaten en met vele instructies leide hij ze stap voor stap naar hun doel. Uiteraard geeft ie wel wat om z'n collega's en vertelde hen vaak dat ze voorzichtig moesten zijn. Zonder veiligheidsnet hoef je dit alles in Nederland niet te proberen. Controlle op controlle wat betreft veiligheid ik weet eigenlijk niet wat beter is. Pi Man is 'Chief in command' maar tegelijkertijd ook een soort van veiligheidsinspecteur. Dat lijkt vreemd maar hij handeld met veel ervaring en heeft gelukkig ook een geweten. Kortom het HOEFT niet onveilig te zijn.

Hoewel de kraan de volgende platen aan het aankoppellen was negeerde iedereen bewust de werkdruk en wandelde kalmpjes met ene na de andere plaat over de toch niet echt brede balken.

En toch lag de vloer er snel in. Om te voorkomen dat het toekomstige beton, wat met veel moeite naar boven zou worden getilt, een stuk eenvoudiger weer naar beneden zou lopen, zouden de gaten de volgende dag worden opgevuld.

En dan dit. Zoals ik al eerder al had laten weten was ik regelmatig in de tuin bezig. Aangezien de tuin bezwaaid was met gekapte bomen, takken en palmbladen was ik al een paar weken bezig om alles een beetje op te ruimen. Ik had al eerder een gigantische hoop gemaakt maar die was zonder dat ik er eigenlijk van kon genieten (ik hou van fikkie stoken) door iemand anders aangestoken en was aan mij voorbij gegaan. Ik had nu twee nieuwe hopen gemaakt. Twee want om er 1 van te maken zou ik alles de hele tuin door moeten slepen. Na een gigantische fik (video van) gebruikte ik hierna de gloeiende houtresten om de tweede hoop aan te steken. De volgende dag gloeide alles nog na en dat was goed ook want we hadden een barbeque maar waren vergeten houtskool te kopen. Als een olympische atleet (uhum) droeg ik het vuur naar de barbeque en niet veel later werden de 'meatballs' heet geserveerd.

Op stap me Shaggy

2008-03-02T19:40:00.000-08:00

Een paar andere foto's. Wees niet bang ze zijn nog steeds bouw relateerd. Dit is een kleine collectie van foto's waarbij 'Shaggy de Showman' de aandacht trekt. Nee, ze zijn daar niet aan het kaarten. Ze hadden net met behulp van het voorwiel van uw fiets (katrol) een soepstengel met chocola van Shaggy ontvangen. Het was dus tijd voor een korte break. Zo openbaar kaarten is trouwens alleen voor hele stoere gasten. Kaarten wordt namelijk gezien als gokken en das niet toegestaan in Thailand. Nou voor mij ook even een korte break. Shaggy neemt het even van me over en ik spreek jullie weer in het volgende verhaal.

Dejavu

2008-03-02T19:30:00.000-08:00

De palen en nu ook de kleine trap waren nu gestort en het was tijd om de bekisting van de grote trap de maken. De zwarte plank helpt u begrijpen waar de grote trap precies komt.

De kleine trap vormde de 'brug' van basisfundering tot huis want daar begon het nu toch echt wel op te lijken. Hoewel de trap nog wel moest uitharden kon toch spoedig het 'verband' er al af.

Het was nu wachten op het uitharden van het beton van de palen en wachten op het beton van de bovenvloer. Men kon eigenlijk niet veel anders doen dan de voorbereidingen voor de grote trap voort te zetten. Dat betekende nog meer hout. Het hele bouwwerk bestond op dit moment uit meer hout dan beton en aangezien er toch al heel wat beton was gestort zegt dat wel wat.

Ik probeer zo nu en dan wat orginele foto's te schieten zodat jullie niet verveeld raken en het allemaal een beetje interessant blijft om te volgen. Dit is de toren van de zithoek boven de vijver (zou er misschien een afkorting voor kunnen maken.... ja dat zou mooi zijn). Met veel tegenlicht is een silhouette wat overbleef. Trouwens rond die tijd kwam van pi Tanan met de vraag wat we met de kamer BOVEN de zithoek wilde doen. "WAT!?"; zeide wij. We hadden namelijk nooit geweten dat de architect daar ook een kamer had ingetekend. Maarja wat moesten we nou met een kamertje van 2,5 bij 2,5 meter. Het was ook maar anderhalve meter hoog en hoe moesten we er ooit komen??? Pi Tanan, de lolbroek die hij af en toe is, stelde voor om daar een touwladden te hangen. LOL. Meer dan 4,5 meter met een touwladder omhoog klimmen. Ja leuk voor apenkooien. Dus, toch maar niet gedaan. We laten het open (letterlijk) en dient daarmee als buffer van warmte. Misschien dat wanneer de bovenraampjes te open zijn dat de zithoek dan ook als ventilatietoren kan dienen. "Zo gek nog niet"; en dus iets om verder uit te denken.

Je bent je fiets kwijt? Misschien hangt hier een onderdeel. Je hebt er vast geen bezwaar tegen als dit nu als katrol wordt gebruikt.

Zo maar even tussendoor, dit is de hoek van het grote balkon. Er was inmiddels besloten om het balkon te verlengen naar achter. Het balkon wordt daarmee 9 bij 4 meter maar plannen om die gigantische ruimte goed te benutten waren in de maak. De verlenging van het balkon was gratis. Wow!

Dejavu! Doeke zat weer op het dak en vrouwtje lief .... nee nee nee die waarschuwde nie meer. :)

Nat beton

2008-03-02T19:27:00.000-08:00

Misschien dat u de kaart er nog een keer bij moet pakken (zie plattegrond elders in het begin van deze blog) maar hier ziet u pi Man en vrouw bezig de bekisting van de kleine trap te maken. De kleine trap is de trap die u brengt van ontvangstkamer naar de verhoogde zithoek boven de vijver.

Het beton van de badkamer op de tweede verdieping was gestort maar moest vanwege de speciale behandeling nat gehouden worden. Voor degene die het niet wisten, cement kan drogen zelfs ONDER water. Vooral voor het waterdicht maken van een vloer is het belangrijk dat het drogen geleidelijk gaat. Vandaar deze 'koude' douche.

Een badkamer in de boomtoppen. Trouwens, linksonder zie je een houten constructie. Ik vroeg aan pi Tanan wat dat daar deed want graag willen wij dat open houden want het vormt het 'trapgat' in de hal. Het bleek een misverstand te zijn maar gelukkig was de vloer nog niet gestort en waren we er op tijd bij. Kan gebeuren.

De bergen in

2008-03-02T19:12:00.000-08:00

Ook de toren van de zithoek boven de vijver werd meer en meer herkenbaar. Hier zit men trouwens zo'n 7 meter boven de grond.... zonder beven. Komt het zien, Circus Koedijk!

Jai had zich door meters staal geworsteld en dit was het resultaat. Lange balken gevlochten staal. Tja, wat kan ik er nog meer over vertellen.

De bouw van de bekisting van de tweede fundering van de toren verliep gesmeert.

Zodra de bouwers die dag klaar waren, waren wij altijd wel rond ons huis te vinden. Zo liepen we niemand in de weg en vermeden we de hete middagzon een beetje. Trouwens we hadden het ook eigenlijk druk genoeg met ons eigen werk.

Hoe dan ook, eind van die middag besloten we eens wat anders te gaan doen. Ik liep al een paar dagen rond met de vraag hoe ons huis er vanuit de bergen uit zou zien. U weet wel die bergen waar we zo'n mooi zicht op hebben.

Vergezeld van vrouw en zoon en gewapend met verrekijker (vergroting 20X) tuurde we over de horizon op zoek naar ons huis in aanbouw. De watertoren naast het huis van de moeder van A moest ons referentie punt zijn maar na lang turen kon ik het niet vinden.

Terwijl ik het probeerde vanaf een andere berg top zette A de speurtocht verder. Ik bleek rond de verkeerde watertoren te zoeken want met een kreet "Found it" liet A me weten dat we niet verder hoefde te zoeken. Jullie ook niet want met rode circel maak ik het jullie wel heel makkelijk.

Of toch niet? Misschien op deze foto dan.

Nog niet? Zucht, nou nu moet je de palen van de boven-verdieping toch wel weten te vinden.

We hadden neefje Bom gebeld of ie de tweede verdieping wilde beklimmen. Konden we 'm misschien zien. Bom bleek het niet helemaal te hebben begrepen en stond op de fundering van de zithoek. Hoger dat wel maar helaas vanwege een boom niet zichtbaar.

De heuvel waar we stonden was trouwens de lokatie van een hotel in aanbouw. Waarom daar en in de middle of nowhere? Nou vanwege het uitzicht. Wij stonden een uur te turen richting ons huis maar miste gelukkig de ondergang van de zon in dit aesthetisch landschap niet.

Bezigheidstherapie?

2008-03-02T19:06:00.000-08:00

Jai (oma) was bezig met het haar bijna dagelijks terugkerende activiteit. U zult denken; "Breien?.... borduren?.... punnukuh misschien? ...". Nee STAALvlechten!

Zoals je kunt zien begon de tweede verdieping gestalte te krijgen en het was bijna tijd voor de fundering voor het dak. Geen idee eigenlijk of fundering daar wel het juiste woord voor is maar jullie snappen waar ik op doel. Daar was natuurlijk wel wat staal voor nodig en gelukkig was Jai al een eind op weg met het vlechten van het staal.

Men had inmiddels ook voorbereidingen getroffen voor het storten van de vloer op de tweede verdieping. De vloer in de badkamer kreeg zoals gezegd voorrang. Deze houten constructie werd de basis waar het speciaal behandelde beton op gestort zou worden.

Ook de vloer zou gespalkt en gedragen worden door deze dunne palen. We zagen er trouwens al erg naar uit om op de vloer van de tweede verdieping te kunnen lopen en te genieten van wat ons uitzicht zou worden. Een huis laten bouwen is elke keer weer leven naar de volgende stap waarbij elk succes een feestje, een grote zucht en een zorg minder is.

Vrouw lief begon zich inmiddels af te vragen waar haar man nou toch telkens was. "Koooom vaaaan daaaat dak af!"

Peukie denk?!

2008-03-02T19:02:00.000-08:00

Nee ikke niet. Ik rook niet meer weet u nog. Goede gastheren die A en ik zijn, want tja men is hier toch te gast op onze grond, verwende wij de gasten bijna dagelijks met iets te drinken of te eten. Mag ik trouwens even melden dat de bouwers al ruim een maand non-stop aan het bouwen waren. In Thailand is weekend een beetje een vaag begrip. Het is eigenlijk alleen bekend bij mensen die voor de overheid of bank of iets dergelijks werken. Kortom vanwege de staalprijzen waren de bouwers ver gegaan. Dit om haast te maken met de verwerking van het staal om zo de kosten te drukken.

We zagen dat men nu iets gas terug nam. Voor ons teken dat de laatste maand toch wel zwaar was geweest en aangezien men zo hard had gewerkt was het nu eens tijd voor iets extra's bovenop de extra's. Tijd voor de o zo vriendelijke farang en zijn wonderschone vrouw om eens door de boedel te struinen.

Gevonden! Peuken! En daar was men blij mee. Een pakje voor ieder en nog geen twee tellen later stond de eerste sigaret al in de fik. Er gaat niets boven een blije bouwvakker :) LOL Timmeren was plotst ook zo zwaar niet meer.

Paalje hier paaltje daar

2008-03-02T18:56:00.000-08:00

Toch altijd leuk. Ik neem, zoals gezegd, elke dag een paar foto's van hetzelfde punt. De bouwers kunnen hun horloge er bijna op gelijk zetten. Er zijn een paar bouwvakkers die of een zonnesteek hebben opgelopen of zijn blijven hangen in een lach-kick. Bedoel eigenlijk te zeggen dat ze elke dag vrolijk zijn. Er is er 1 die altijd wel de lolbroek uithangt. Zodra ik m'n positie inneem voor m'n dagelijkse fotoshoot, roep hij vaak luid ; "DIAO! DIAO! DIAO!". Vertaald met "WACHT! WACHT! WACHT!" rent hij vervolgens naar boven om (net te laat) een poging te doen om op de foto te komen. LOL. Meestal heb ik de foto al genomen maar kon het deze keer niet laten om hem er toch een keer zwaaiend op te zetten.

Over zonnesteken gesproken. De reden dat deze damens een hoofddoek dragen is dezelfde reden als waarom veel mannen in de bouw dat ook doen. Het heeft daarom dan ook niets met hun religie te maken. (zo wel, dan wat dan nog). Nee, stel je het volgende voor. In Nederland besluit men de bouwvak af te schaffen en vooral om op hele hete dagen met een brandende zon alles in de openlucht en met de hand te doen..... LOL moet je zien hoe de gemiddelde toch stoere bouwvakker een soort van hoofddoek heroverweegd.

De emmertjes die beneden door de meiden werden gevuld met het welbekende beton, werden als vanouds met de hand doorgegeven. Echter nu wel wat hoger dan normaal. Zeg maar twee keer zo hoog. Maar alles ging kalm aan en emmertje voor emmertje en paaltje voor paaltje groeide het huis tot z'n nauwkeurig bedoelde afmetingen.

Het blijft me trouwens verbazen hoe een tweetal spijkers een persoon kunnen dragen. Ik heb vroeger genoeg getimmerd maar ik was toen half het gewicht van de gemiddelde Thaise bouwvakker en dus toen niet zo gek dat het allemaal (bijna altijd) goed ging.

Graantje meepikken

2008-03-02T18:51:00.000-08:00

Dit kuiken, een van vele die hier rond het huis lopen, zag het helemaal voor zich. Een oversized kippenhok voor hem alleen. Knielend op de grond om deze foto te maken probeerde ik 'm voorzichtig uit te leggen dat hij mis had.

"Kijk scharrelkuiken, het zit zo. Dit bouwwerk kost heel veel graankorrels. Ik begrijp dat je er graag eentje wil meepikken maar waar houdt het op. Toch, begrijp me goed, je bent altijd meer dan welkom in ons huis maar altijd als gast." Het kuiken liet een tijd niets meer van zich horen. Toen ik het een week erna terug zag leek alles weer koek en ei.

Kon niet wachten

2008-03-02T16:12:00.000-08:00

Maar ik moest. Tot de volgende dag want het vers gestorte beton had natuurlijk een aantal uur nodig om te harden. Eind van de middag was er dan eindelijk de gelegenheid om een kijkje op de tweede verdieping te nemen. Toen ik deze foto terugzag was ik verbaasd hoe klein ik er in ben. Heb mezelf omcirceld maar moet er bij vertellen dat de hoek van de foto plus de lens van de camera het beeld behoorlijk vertekenen.

Even zwaaien naar de camera zat er niet in. Ik had m'n handen vol want m'n balans is ook niet meer wat het geweest was. Tjonge, ik word oud. Trouwens, hoewel het beton hard was, was het nog niet UITgehard en er op staan was met m'n 80 kilo nog niet verstandig.

Deze foto toont dat het ook best hoog was.

Genoeg excuses, zie hier de tweede verdieping en werp een blik richting badkamer in aanbouw. Als het gaat om storten van vloeren zal de badkamer als eerste aan de beurt zijn. Dit aangezien het waterdicht maken van de vloer een speciale (lange) behandeling vereist. Het zou een beetje jammer zijn als het na een half jaar al begint te lekken en daarom dus ook een extra aandachtspunt.

Eerder had ik niet de moed om te zwaaien, nu had ik het bij elkaar geraapt en balanserend op een paar dunne latjes, zwaaide ik dapper de camera richting bergen. Hier daarvan het resultaat. Tja, dat kleine balkon gaat later een erg mooi uitzicht hebben. Linksonder zie je het staal wat later de grote trap zal verstevigen.

Als de brandweer

2008-02-16T18:54:00.000-08:00

Wat gaat het de laatste 2 weken allemaal snel zeg. Het gaat zo hard dat wanneer je net begint te wennen aan het vernieuwde beeld dat een moment later het volgende blik de oude snel doet vergeten. Het lijkt een film in fast forward. Oja, dat is trouwens nog een leuke verrassing voor jullie maar ik ben vanaf het begin elke dag een paar foto's vanaf het zelfde punt aan het maken. Sommige snappen 'm al, het wordt een 'Timelapse Movie'. Oftewel een video waarin je het huis versneld opgebouwd ziet worden. Als een bloem die open gaat begint ook ons huis inmiddels te bloeien. Ik heb al een paar previews gemaakt en het ziet er cool uit. Jullie zullen er echter nog wel even op moeten wachten want ik laat het pas zien als het huis af is.

En dat het snel ging. Hier staat de cementmolen alweer te wachten op het leeg raken. Hoewel de palen werden gestort met cement dat was gemaakt in de kleine molen vroeg de complete fundering van de 2e verdieping zo veel cement dat men autootje beton liet komen.

Je weet misschien wel dat het in Nederland tegenwoordig met een pomp naar de plek van bestemming wordt gepompt. Hier gaat het nog eenvoudig met de hand. Of eigenlijk emmer. En niet 1 maar zo'n stuk of 30. Met een man of 10 gaf men de emmertjes door naar boven. Doorgeven zoals men vroeger brandweertje speelde. En als de brandweer ging het. Bijna jongleren met emmers en volkomen zonder uitbreken van zweet.

Jai betekend oma maar wordt ook gebruikt wanneer men iemand, die de leeftijd van oma heeft, op een respectvolle manier aanspreekt. Oud dwingt hier veel respect af en dat mag ook wel wanneer je iemand op die leeftijd zich nog zo ziet inzetten. Garaniums heb ik hier nog nooit gezien. Ik hoop ook niet dat ze hier ooit zullen groeien.

Terwijl Jai voor de constante aanvoer van cement zorgde vulde de groep bij het cementvat de emmers. Halfvol maar als je weet dat cement iets zwaarder is dan water is half vol genoeg.

De emmers werden vervolgens netjes doorgegeven aan opper1 welke de emmertjes 1 voor 1 naar boven zwaaide. Naast het schieten van een aantal foto's was ik ook druk bezig met filmen. Grappig dat men zich daarbij niet echt gemakkelijk voelde. Allen camerashy (bang om zich later op tv terug te zien).

Oja, het emmertje wat opper2 zojuist had ontvangen werd vol verlangen opgewacht door de persoon boven hem welke het emmertje snel weer doorgaf aan de storter. Deze, hoe kan het ook anders, storte de cocktail van cement, zand en grind in de dag daarvoor afgeronde bekisting.

Men staat hier trouwens wel even 4 meter boven de grond op een paar dunnen latjes en paaltjes. Boven zorgde een derde persoon dat het cement goed voegde.

De emmers werden verzameld en om de zoveel emmers gedropt en door het team op de grond opgevangen. Althans, als alles goed gaat. Deze kerel in groen shirt staat op de 'film' waarbij het plotseling emmers regent. De reactie van hem was zo lachwekkend dat ik het niet kon laten om het voor ieder persoonlijk terug te spelen.

Pi Lay was ook aanwezig. Om alles in goede banen te leiden maar stak zelf ook zo nu en dan de handen uit de mouwen. Ze is iemand die het stoort wanneer iedereen druk bezig is om er dan zelfs alleen maar een beetje naar kijken. Hetzelfde als ik maar nadat ik de camera's had weggebracht, oude kleren had aangetrokken en vroeg of ik kan helpen, liet men dat niet toe en maakte er een grapje over. Precies waarom men me niet wilde laten helpen weet ik niet maar nee is nee en daarmee klaar. :) Misschien zou het uitleggen wat ik precies zou moeten doen zoveel moeite dat men het liever zelf deed.

Een paar uur voor het eind van de dag was alles gestort. Drogen, uitharden en wachten ...

Terug van weggeweest

2008-02-16T18:48:00.000-08:00

Schoonzus Jiab had ons uitgenodigd om met haar Phitsanulok te bezoeken. Haar nicht Pi Gai ging ook mee. In Phitsanulok zouden we ons ogen kunnen open houden met betrekking tot interieur maar veel hadden we niet gevonden. We bezochten een waterval en keerde terug naar huis. Na een lange dag kwamen we net voor de avondval thuis.

En dit moet het zijn. Alles is klaar voor het cement wat de volgende dag gestort zou worden. WOW! Ik zeg het bijna elke dag maar wat een indrukwekkend bouwwerk wordt het.

De bekisting zag er stevig uit. De dunne steunpalen waren verstevigd met talloze dwarsbalkjes en ik had er weer alle vertrouwen in. Dit is overigens de hoek van het balkon.

Small talk

2008-02-16T18:42:00.000-08:00

Hoewel de staalvlechters voldoende te doen hadden leek het wel alsof de druk werd opgevoerd...

...want die ochtend arriveerde de bouwstenen al. Toch kon iedereen gerust zijn want het was een aankoop en de bouw van muren was nog wel een paar maanden weg. De stenen zijn overigens een stuk kleiner dan in Nederland maar dat maakt niet uit want de stijfheid van het huis zit in de palen. De muren vormen meer een zeer net afgewerkte beschutting dan dat het bijdraagt aan weerstand en draagkracht.

Die dag waren er zo'n 10 werkers en dit viertal lunchte op het bouwterein. Het schuurtje op de achtergrond is trouwens van de halfbroer van A en doet nu dienst als opslaghok voor cement en gereedschap.

Deze drie (altijd vrolijke) bouwers waren schijnbaar klaar met eten en waren in de schaduw van de zithoek aan het rusten en uitbuiken. Het bouwwerk wat de te storten betonnen balken moest dragen, schoot al lekker op en hier en daar was men al bezig met de bekisting daarvan.

Wat een hout

2008-02-16T18:29:00.001-08:00

Terwijl Shaggy op school misschien wel in gedachte de wetten van het heelal aan het herformuleren was, was A naar school om haar dagelijks portie les te geven en was ik druk in de weer in de tuin en later ook achter de computer om ondertussen verdere voorbereidingen voor m'n bedrijf te treffen. De bouwers waren trouwens aangekomen bij de verlenging van de palen van de zithoek boven de vijver. Vertrouwend op een niet geankerde stijger vlechten zij het staalwerk. De stijger, ga er maar op staan. Nou ikke mooi niet.

De kleine uitbouw in de woonkamer was nu ook gestort (zie links onder) en op de achtergrond kun je een beetje bestuderen hoe men dit bouwwerk vorm geeft. Als je er bij na denkt kan het eigenlijk niet. De bedoeling is dat een toch wel zware beton wordt gestort in een bekisting (die nog gebouwd moet worden) die rust op enkele dunne paaltjes. Het zal blijken dat dit WEL kan. De grond die men gebruikt om de fundering op de begane grond op te vullen komt uit de toekomstige vijver aan de voorkant van het huis.

Rambo was zolang onvermoeibaar grond aan het verplaatsen die van naast het huis kwam. Dit is trouwens niet de beste foto van hem (al zou hij het zelf zeggen) maar in het echt kun je die duistere blik toch wel in de foto terug vinden. Rambo, want spieren en ontbreken van vet verwijzen daar toch wel naar.

De grond wordt voorlopig alleen naar het gedeelte wat de garage en aanbouw vormt. Binnen het huis kan nog niet want daar staat nu immers een enorm houte framewerk.

Eind van de dag met de zon die lange schaduws werpt is goed te zien wat men die dag zoal gedaan had. Wat een bouwwerk!

Shaggy laat zien dat niet alleen de vloer van de zithoek sterk is maar ook hijzelf! :) Op de achtergrond bewonderd z'n neef Bom hoe het er van boven uitziet.

Wat zien we op de voorgrond... Nog meer hout? Ja men was nog lang niet klaar. Het lijkt wel of ze van plan zijn een 17de eeuws VOC schip te bouwen. :) "Ze zullen toch wel de goede tekening gebruiken...".

Tussenuit

2008-02-16T18:23:00.000-08:00

Zo nu en dan waren er ook andere dingen die op ons programma stonden en moesten we zo nu en dan richting Phetchabun om dat te kunnen afstrepen van de 'ToDo' lijst. We konden het echter niet laten om het huis van onze aannemer Pi Lay nogmaals te bezoeken om een knappe foto te schieten. Ze heeft het huis 'zelf' gebouwd. Dat wil zeggen, zij was haar eigen aannemer. Elk huis wat Pi Lay ons had laten zien zag er net zo knap uit als haar eigen huis. Wat ons bij haar huis eigenlijk wel aansprak waren de gebruikte kleuren. Geen wit maar creme. Het zette ons aan het denken maar we besloten toch om voor gebroken wit te kiezen en we maakte een grapje dat het in de toekomst vanzelf wel geler wordt (lol, laat Pi Lay het maar niet horen :) ).

Ons beekje die er zo uit zal zien? Ik dacht het niet. Lijkt me iets te breed en te veel van het goede. Op internet heb ik wel een aantal reele en mooie concepten gevonden en zal deze een andere keer posten.

We lieten het riviertje en de bijbehorende lokale waterval voor wat het was want het was inmiddels bijna donker en we wilde toch zien wat er die dag aan het huis was veranderd. Men was bezig geweest met het houten frame voor de balken van de 2e verdieping. Wat dat heeft te maken met Shaggy? Haha, niet veel maar hij wilde ook eens op de foto. Had ik trouwens al verteld dat ie een kleine Einstein is? Hij houdt zich vaak van de domme maar z'n IQ is 118. Voor iemand van 6 schijnt dat toch behoorlijk hoog te zijn.

Nog te goed: panorama's

2008-02-16T18:14:00.001-08:00

Deze panorama's hadden jullie nog van me te goed. De kwaliteit is niet top en bevat enkele visuele foutjes maar ik wilde ze jullie toch alvast tonen want het geeft een duidelijk overzicht van ons bouwterrein, de vorderingen en de huidige status van de bouw.

Weet je nog. Het lijkt inmiddels wel een half jaar terug. Dit is toen de bouwers het huis hadden uitgezegd maar de dag daarna van de heiers te horen kregen dat men wilde dat de grond eerst gedeeltelijk opgehoogd zou worden. Gevolg was dat de bouwers het huis nogmaals moesten uitzetten.

Hier is de fundering gestort en zijn goed de afzonderlijke kamers zichtbaar. Op de voorgrond het 4x2 meter terras, daarachter de woonkamer, eetkamer, badkamer enz. (zie plattegrond voor de rest). Oja en de vreemde knik in de fundering (onderin de foto) is een gevolg van het niet nauwkeurig maken van de panoramafoto's en het snel compileren tot een resultaat zonder rekening te houden met lenscorrecties. Anders gezegd is dit uiteraard niet zoals het het er in het echt uit ziet maar ik heb even geen tijd om het te corrigeren.

Het bouwterein van zijaanzicht. Zoals je kunt zien was het een bewolkte dag en lekker koel. Het grond wat men gestort had bevatte een aantal grote keien welke ik goed kon gebruiken voor de waterval, het beekje en de vijver.

Deze panorama spreekt eigenlijk wel voor zichzelf. Het toont een huis in aanbouw en ja precies.... een paar fotografische gebreken. :) De vele houte palen en planken vormen een voorbode voor de constructie die men hierna zou gaan bouwen.

En deze hadden jullie nog te goed. Het uitzicht over de rijstvelden hier zo'n 200 meter vandaan. Schitterend lokatie alleen net even TE afgelegen. Trouwens een stuk grond om op te bouwen ontbrak daar eigenlijk ook. Hoe dan ook, dit is een plaatje in een seizoen dat het nog niet echt groen is. Dat zegt wel wat dacht ik.

Achtertuin

2008-02-16T18:05:00.000-08:00

Ik liep al een paar maanden in gedachten het idee van een vijver achter het huis uit te denken. Pi Lay had het ook al een keer opgenoemd en dus voor mij des te meer reden om het eens uit te werken.

Het land achter het huis loopt af en het regenwater moet ERGENS naar toe. Ook hebben we alle ruimte om daar iets moois te maken. Een tuin heeft een begin (voortuin) en eind nodig. Als het eind alleen een gezellig paadje is dan is er na drie keer dit gewandeld te hebben, niet veel meer achter in de tuin te zoeken. Er moest iets komen waar we keer op keer terug willen keren. Een vijver met een zithoek zou het worden.

In Photoshop had ik de PATRONEN (voor degene die het snapt) naast me neer gelegd en kwam al snel tot een ruw visueel concept. Het blauwe is het beekje welke speels tussen de bomen slingerd en het bruine is het idee voor het pad. Wat je hier ziet is trouwens een kale boel. Het is dry-season en bruin domineert het groen. Het groene tropisch struikgewas wat tussen de bomen groeide (inclusief liaan, kokosnootboom en bananenplant) had ik een paar weken eerder verwijderd. Ik houd van een wilde tuin maar deze was even iets te wild. De varens en planten vormde een zee van dorens. Zo veel dat wanneer je het toen zonder diepe schrammen met kapmes en veel geduld had willen kruisen, dat je jezelf voor gek zou hebben verklaard. In de toekomst breng ik het groen terug in de vorm van een tropische tuin met zo'n beetje alle plantensoorten die in Thailand te vinden zijn. En dat zijn er nogal wat. Ik hoop ook dat we er nog meer vrolijk fluitende vogeltjes mee kunnen aantrekken.

Hier zie je waar het beekje eindigd. In de vijver welke zal bestaan uit 2 verdiepingen. In het midden is een 3 meter wijde circel voor de sala (overdekte zithoek). In vijver zal een redelijke pomp komen die het water terugpompt naar de fontijn in vijver voor het huis. Deze stroomt, zoals eerder vermeld, over in het beekje langs het huis. Op deze foto is trouwens goed te zien wat het hoogteverschil is van huis en achtertuin. Dit is ook het verval wat de waterval zal kennen.

Hoe de sala er uit gaat zien? Ongeveer zoals dit maar dan iets eenvoudiger. Dit wordt hopelijk in toekomst onze sala in de voortuin waar we boerenjasmijn willen telen. Oja, de foto is een compilatie van een foto van een zithoek uit een woonboulevard en een foto die we vorig jaar van een veldje nabij de Schoorlse klimduin hebben gemaakt.

De vijver is inmiddels al een heel stuk verder maar ik laat het op het moment rusten totdat we samen met de moeder van A bepalen wat exact de grenzen van onze tuin zijn. Ook is de grond op dit moment veel te hard en moet er eerst een paar buitjes overheen.

Chinees Nieuwjaar

2008-02-16T18:00:00.001-08:00

Het was bijna Chinees Nieuwjaar en na men in China al een paar dagen enorme sneeuwstormen te verduren had gehad, waren daarvan nu ook de gevolgen in Thailand merkbaar. Het was een stuk kouder dan normaal en ik spreek dan uiteraard niet over vorst maar zeg zo'n graad of 18. Het was koud genoeg om onze 'mountain view' om te toveren in een uitzonderlijk plaatje.

Toch had Pi Tanan het wel eerder gezien en werkte stevig door. Tot zo ver zijn we erg tevreden met onze local. Pi Tanan, vrouw en zoon wonen in Tha Phon. De andere bouwers wonen in de buurt van het dorp maar worden eind van de dag netjes door collega's thuis gebracht.

Gelukkig was er tussen het kruien ruimte voor een blik richting bergen. Het lijkt daarmee misschien alsof er druk op de ketel staat maar nee hoor er staat niemand met een zweep werkers af te matten.

Hoewel het niet altijd geld voor bouwers en Pi Lay andere bouwers zo nu en dan moet aanmoedigen of zelfs moet 'pushen' om het werk gedaan te krijgen, werken onze bouwers gediciplineerd door.

Bouwen in Thailand is een mooi vak. Gerust is het soms zwaar en hoewel iedereen een eigen taak heeft is er toch alle ruimte om elkaar te helpen. Het loopt allemaal als een ge-oliede machine.

Als we het dan toch over werk hebben. Alle bouwers hadden me wel rond het huis zien werken en waaren zeer onder de indruk dat deze Farang niet bang is om z'n handen uit de mouwen te steken. Misschien dacht men soms dat ik mezelf soms probeerde te bewijzen maar trust me dat is nou eenmaal hoe ik werk. Tot mijn spijt want ik blaas me vaak op en ben dan bekaf. Met tropische temperaturen is 'kalm aan' een goude vuistregel. Iets wat ik mezelf hier moet aanleren.

Nu vragen jullie je natuurlijk af; "Wat was nou eigenlijk richting bergen te zien". Nou dit...

Nauwkeurig

2008-02-16T17:49:00.000-08:00

Niets is gratis en uiteraard presenteerde de leverancier zo regelmatig de bon. Pi Man tekende maar het was toch Pi Lay die telkens haar nek uit stak. Wij waren haar gespreid aan het betalen en dus moest ze op dat moment alles voorschieten. Iets wat ze graag deed vanwege de materiaalprijzen die maar bleven stijgen.

's Nachts was het beton genoeg gedroogd en des ochtends kon het 'verband' er af. Op het oog leken de palen heel precies gemaakt te zijn enne, dat waren ze ook. Zouden de Egyptenaren nog een piramidepunt aan kunnen zuigen.

Met een een klein sprongetje landen we een dag of 2 later. Hier is te zien dat alle palen staan en dat zelfs de zithoek boven de vijver vorm begint te krijgen. De vloerbekisting van de zithoek was getimmerd en 2 dagen later zouden we er al op kunnen staan (immers 1 nacht ijs is ook niet genoeg).

Met zonsondergang in opkomst, wat kan ik nou toch meer vertellen dan; "Zucht! dit wordt ons huis, dit ons uitzicht!"

Met grote stappen...

2008-02-14T00:49:00.001-08:00

... ging het vooruit. Palen van een huis in Thailand worden anders gebouwd dan in Nederland. In Nederland bouwt men een vierkante pilaar van stenen, in Thailand wordt alles, verstevigd met staal, met de hand gestort. Hier is onze Rambo de kisten aan het bouwen. Waarom Rambo? Daar kom ik later op. Trouwens wat een vakmanschap en een snelheid.

Niets gebeurt gehaast maar kijk naar deze foto. In uurtje timmert men dit in elkaar. Een uurtje later en men heeft het beton ook al gestort. Het was vaak ik die moest soms haasten. Met m'n camera omdat er zo snel dingen aan het veranderden waren. Ik hoop dat jullie niets van dit verhaal hoeven te missen.

Zoals je kunt zien gaat het storten met een emmertje welke een voor een wordt aangegeven. Vele handen maken immers licht werk.

Toch vond A dat er nog wel een paar handen vuil mochten worden en droeg haar steentje bij.

De fundering rust niet op een paar houten paaltjes. Ook zweeft het niet boven de grond. Nee, het rust op de heipalen. Geloof me, dit huis staat er over 200 jaar nog! Oja, voor ik het vergeet. Onze aannemer had immiddels de palen voor het balkon laten storten maar wat ons opviel was dat er ook palen aanwezig waren voor het afdak wat we geschrapt hadden. Wat zou die Pi Lay van plan zijn. Het afdak dat ik in eerste instantie in gedachte had zou rusten op een paar houten palen. Simpel en goedkoop. Dit kan alleen maar iets sterks en moois worden. We zijn benieuwd!

Vooral vanaf deze afstand vroeg men me wel eens waarom ik de hele tijd glimlach. "Nou kijk, daarom!"

Verrassing!

2008-02-14T00:39:00.000-08:00

Of eigenlijk helemaal niet. Zo goed als alles was zoals we gehoopt hadden. Alleen de ophoging van het land was niet helemaal zoals we hadden afgesproken. Na een gesprek met de persoon die daar over ging spraken we af dat afwerking van de ophoging gedaan zou worden wanneer men klaar was met het huis. Deal!

Toch was het allemaal wel stoer om te zien dat ons plan nu echt vorm begon te krijgen. Men was bezig met het bekisten van de fundering en het was nu duidelijk zichtbaar hoe groot de kamers zouden worden. Op de voorgrond is de keuken (rechts) zichtbaar en links de gast- ontvangstkamer. Daarachter de werk- mediakamer. En daarachter de badkamer.

Het verschil in hoogte van de afzondelijke vloeren was ons enige aanmerkingspunt. We hadden wat aangepast op de tekening en het was daarop nu misschien niet helemaal duidelijk maar we wilden de halve muur die woonkamer scheidt van eetkamer een halve meter verplaatsen. Dit omdat we bang waren dat de woonkamer die 3,5 bij 4 meter zou worden, niet groot genoeg zou zijn voor onze comfortabele zithoek. Even met Pi Man gepraat en voila! Probleem opgelost. Dit is overigens het zicht op de bergen dat we vanuit onze woonkamer hebben. De paar bomen aan de linkerkant zullen in de toekomst gekapt worden.

De fundering was gestort en het lag er bij als een huis. Het beton moest uiteraard nog uitharden. Deze foto is trouwens genomen vanaf precies de andere kant als de vorige foto. Het kleine gedeelte op de voorgrond is de veranda welke op de bovenverdieping het balkon vormt (4x2 meter).

Oja de badkamer. Wordt A haar pronkstuk :) Toen we het staalvlechtwerk zagen hadden we nog wel om een aanpassing gevraagd. De werk- mediakamer was groot zat en de badkamer voor ons concept iets te klein. Gelukkig waren we op tijd met het verzoek of de muur een halve meter verplaatst kon worden. "een halve METER????" (voor Pa die de grap begrijpt) Op de achtergrond is het blauwe dak van het huis van de moeder van A zichtbaar.

Hieperdepiep!

2008-02-14T00:23:00.000-08:00

We waren voor een maand in- getrokken in een appartement in Nong Khai en onze laatste weken daar waren aangebroken. A haar overplaatsting was bijna rond maar er was nog een reden voor feest. Pa was jarig! We hadden internet en webcam en dus hadden A en ik iets leuks opgezet om Pa te verrassen. Het was druk in nederland en zo'n beetje de hele familie kwam om de beurt voor de camera. Jammer dat we niet veel tijd hadden. Na virtueel kaarsje blazen en een borrel van orange juice 'overhandigde' we Pa ons kadeau.

Wij voelde ons ook een beetje jarig want... hoera! Alle documenten waren rond en we hadden officieel opdracht gekregen voor overplaatsing. We namen die ochtend afscheid van de school Rajaprajanukroh 14 en tijdens een hals over kop afscheid van collega's vervolgde we ons weg naar moeders huis, naar Phetchabun en naar ons eigen huis in aanbouw. Wat zou ons te wachten staan? Kunnen we tevreden zijn over hoe men de grond heeft opgehoogd? Hoe ver zouden ze zijn? We waren telefonisch wel van 1 en ander op de hoogte gebracht maar we moeten het zien om precies te begrijpen wat men bedoelde.... Exciting!

Wat de dag zal brengen...

2008-02-13T23:53:00.000-08:00

Loonsverhoging, of je er recht op hebt hangt er van af of je het verdient. Een Thaise overheidsfunctionaris moet zichzelf door presentatie van werk, bewijzen om in aanmerking te komen voor de hogere loonschaal. Eitje voor A want haar werk beslaat 3 tafels. Van projecten tot lesmethodes. Een verzameling van zo'n 10 jaar. A had gevraagd of ik zou kunnen helpen met de presentatie. Uiteraard. Hoe beter dan met een video. Tja, het is nou eenmaal wat ik doe. (Klik eenmaal op het plaatje hieronder om de video te activeren. Klik hierna op play om de video af te spelen)

De directeur was onder de indruk van de video en keek aandachtig de verslagen door. A haar collega had het duidelijk minder goed voorbereid en keer een serie opmerkingen.

Eind van de presentatie was het al duidelijk dat A het gehaald had. Het moest nu alleen nog op papier vergezeld van een score. We waren uiteraard blij want een hogere loonschaal komt de ons huis ten goede. Al met al een goeie dag.

Handen uit de mouwen

2008-02-13T23:28:00.000-08:00

De ceremonie was voorbij maar we hadden nog een minuut of tien om te zien dat het bouwteam in volle overgave aan de slag ging.

Pi Tanan bereidde de voet van de fundering voor door het nat te maken.

Een andere bouwer wilde zien of de volgende paal misschien makkelijker ging dan de vorige en zette er de hamer op.

Tja en dan deze vrouw. Het is heel normaal in Thailand dat vrouwen in de bouw werken. Het lijkt soms wel een vrouwen vak. Dit mandje (pungi genaamd) weegt met grind toch snel 15 kilo.

Het grind samen met wat cement en water verdwijnt in de molen ...

en komt er gemend uit.

... Onder toezicht van Pi Lay werd de eerste voet gestort.

Een goede laatste blik want we zouden de bouwplaats 2 weken niet meer zien. Dat betekend 2 weken dromen over hoe de bouw vordert en 2 weken zorgen maken dat het zonder ons wel allemaal goed zal gaan.

Wij wensen u ...

2008-02-13T23:17:00.000-08:00

De nummers 3, 5, 7 en 9 zijn belangrijke nummers in Thailand. De ceremonie zou daarom dan ook starten op 9 over 9.

Pi Man en collega zorgden voor de voorbereiding van de paal. Onze ceremonie zou een bescheiden versie zijn. Normaal gesproken woont een monnik de ceremonie bij, is er vaak een feestmaal en wordt er een borrel gedronken.

Om 9:09 gaf Pi Lay haar 'zegen'. Dat klinkt verheven maar is simpel gezegd vergelijkbaar met de doop van bijvoorbeeld een boot. Vergeet de boot. Dit wordt ons huis en ieder van ons wenst haar een behouden bouw.

Met een lange "hooeeOOEEJJ" (volgens traditie) tilden we het vlechtwerk omhoog en met wat hulp van Pi Man werd ze nauwkeurig op hun voeting geplaatst. Het drong tot ons door dat we nu officieel waren gestart en de doordringende glimlach van Pi Lay bouwden wij ons vertrouwen in een voorspoedige bouw ons huis.

Inpraten op beton

2008-02-13T23:07:00.000-08:00

Die dag zouden we terugreizen naar Nong Khai. Onderweg zouden we dan halverwege stoppen om 2 dagen een 'English Camp' in Sangkhom te begeleiden. In de ochtend stond nog wel even de Thaise ceremonie voor de eerste paal van het huis op het programma.

De dag ervoor had men een paar heipalen uitgegraven en er wat cement omheen gestort. Dit om de brokstukken op te vangen die ontstaan bij het contact tussen zware hamer en beton.

"Staan de palen er net in moeten ze nu al weer worden af-gebroken?".

Het antwoord is ja. Een beetje want het staal in de paal wordt gebruikt om de paal en de verlenging daarvan te verstevigen. Simpelweg beton op beton storten is hetzelfde als de bouw van een huis op losse schroeven.

Onderdeel van de ceremonie is het overeind tillen van het vlechtwerk van de paal. De paal moest dus eerst worden voorbereidt en daar zou ik wel even bij helpen. De hamer deed dan wel het meeste werk maar ik moest die energie er eerst in stoppen en het beton had ook nog wel wat te zeggen. Mijn aanmoedigende en slopende woorden als "OE!", "HUAH!", "JHU!" en zelfs "HOEMPH!" kon het beton niet veel barsten. Gelukkig waren uiteindelijk de hoekpunten van de paal een stuk begripvoller. Brokje voor brokje gaf de paal toe.

Denk!, Doe, das Pijn!

Denken. Waar het fout ging was bij het denken. Ik had me namelijk moeten bedenken dat ik al weer 2 weken niet veel anders had gedaan dan werken achter de computer. Beetje vreemde 'warming up' en dus ook niet gek dat ik het na een slag of 50 al in m'n rug had. Tijd om te stopppen, tijd om me om te kleden voor de ceremonie. De leerlingen in Sangkhom stonden immers ook al te wachten op ons.

Communiceren

2008-02-13T22:58:00.000-08:00

Iets wat bij het heiteam toch wel moeizaam verging. Het heien zat er op maar tijdens een stevige woordewisseling tussen kraanbestuurder en partner brak men de heikraan af. Dat moest natuurlijk ook maar zo'n beetje het hele dorp had de conversatie van het stel meegekregen en de bouwers waren opgelucht dat de heethoofden een uur later vertrokken.

Pi Tanan was aankomen bij het bepalen van de fundering. Het gereedschap is een vermelding waard. Nix lasergestuurde powertoys van de gamma. Een doodeenvoudig lood was genoeg om het gelijknamige lood te bepalen.

Vraagje, hoe bepaal je of iets over een afstand van zo'n 12 meter waterpas is. Met de waterpas? Ja zo zou ik het doen. Maar elke afwijking van een 10de graad betekend over zo'n afstand een verschil van zo'n ....... pietje tagoras. Een tuinslang en water. Misschien dat men het in nederland het ook zo doet maar ik had het in ieder geval nooit eerder gezien en vond het toch wel geniaal. En wat wil je nog meer? Gelukkig verliep de communicatie tussen de vaten aan het einde van dit verhaal een stuk beter dan aan het begin.

hint: 'Wet van de communicerende vaten'

Beetje gezeur

2008-02-05T18:41:00.000-08:00

Het heien zat een beetje tegen. Onze grond was zo hard dat men moeite had om verder dan 1,5 diep te komen. Normaal raakt men na 10 slagen zo'n 10cm dieper, nu was het hooguit 5cm. Na deze zand en rots laag ging het gelukkig iets beter. Toch klaagde de bestuurder van de heikraan en wilde niet dieper gaan.

Pi Tanan, onze hoofdbouwer, stond er op dat ie verder ging en na een zure blik besloot de heier toch iets verder te gaan. Hij pleegde hiern een belletje naar z'n werkgever maar toch bracht dat ons gelijk. Tja wat konden ze doen, er was niet vooruit betaalt en op dat moment besluiten om de hei-opdracht af te breken zou een groot schadepost voor hen betekenen. 1-0 Voor ons en een eigenlijk extra punt voor pi Tanan. Of misschien een biertje. Onee, hij drinkt niet. Trouwens, geen van de bouwers heeft een passie voor drinken en dat is toch opmerkelijk voor een Thaise bouwer. Pi Lay is naar de bouwers toe een strenge tante en staat drinken zelfs na een dag hard bouwen niet eens toe. Uiteraard met uitzonderingen daar.

"Coke mai?", "Chai krap". Men nam een break, en werd er die dag naast hard werken op dat moment ook hard cola gedronken. Red Bull was eigenlijk hun favorite drink en dus beloofde we ze de volgende dag een rode stier of 6 te schenken.

Boekdelen

2008-02-05T18:07:00.000-08:00

Het was 'kinderdag' (kinderen-verwendag) en aangezien pi Lay zelf ook een zoontje had was ze die dag niet aanwezig. Dat was jammer want plots kwam vanalles op ons dak. Het externe heibedrijf kwam die ochtend met nieuws. Niet zo fraai nieuws eigenlijk. De grond was niet vlak en heien op deze manier zou volgens hun een week kosten in plaats van 3 dagen. Ze wilden dat de grond opgehoogd of gelijk gemaakt zou worden. Voor opper Pi Tanan betekende dat het uitzetten van de paaltjes van gister voor niets was geweest. Toch begreep hij het probleem en hielp ons met het zoeken van een grondbedrijf. De grond moest toch opgehoogd worden maar nu dus eerder. Het grondbedrijf zag een paal..... Een mijpaal. De grond gelijk maken was geen probleem maar alleen als eerst de boomstronken werden verwijderd. Na een onderhandeling hebben we uiteindelijk besloten om via hun een graafkraan te regelen. Ondertussen was het voor de bouwers tijd om een volgend sjekkie te draaien.

De volgende dag arriveerde de graafkraan zo rond de middag. De stronken verdwenen als sneeuw voor de zon en verhuisde naar de rand van onze tuin. Ze zouden namelijk in de laatste ophogingsfase worden verwijderd. De kraan was prijzig dus we besloten de bomen waar we over twijvelden ook maar te laten rooien. Ook de kokosnootbomen naast onze toekomstige oprit moesten er uiteindelijk ook aan geloven. Ze waren scheef en eigenlijk niet zo mooi. Het betekende ook dat de door de heiers geinprofisseerde waslijn tegen de vlakte moest.

Nadat we de volgende dag alles nogmaals doorgesproken hadden ondertekende we het contract. We waren overeengekomen dat we het totale bedrag in 6 delen zouden betalen. Het startbedrag zou bestaan uit 20% van de totale kosten en pi Lay zou, anneer de palen in de grond zouden zitten, al meteen starten met de bouw. Dit vanwege alsmaar stijgende materiaalprijzen. Vooral de staalprijs had een sterk stijgende lijn. Nadat men het staal tegen dit nog 'lage' tarief had aangeschaft begon pi Tanan met het vlechten van het staal voor de fundering. Uiteraard op een door hem zelf in elkaar geknutselde werkbank die heel slim is versterkt met een boom. De ervaring spreekt... Disclaimer: No trees were harmed.

Tok Sao Khem

2008-02-03T23:05:00.000-08:00

We hadden in de weken voor de start van de bouw regelmatig met onze aannemer gesproken en spraken af om eind januari te beginnen met de bouw. Het hijen kon al eerder gebeuren want stond los van de bouwopdracht.

11 Januarie 2008. Na een wederom een lange reis vanaf Nong Khai arriveerden we die dag rond middaguur en werden eigenlijk meteen verrast. Het hij-team was inmiddels al aanwezig en was bezig de 4 meter lange palen af te laden.

Ook de bouwers waren aanwezig om te helpen met het uitzetten van het huis. Ik had alles al dik voorbereid en zij waren dan ook blij verrast dat de propossorische paaltjes tot op de centmeter klopte. Ook de hoek van het huis ten opzichte van de weg zat dik in orde. Mede hierdoor verliep het bepalen van de locaties van de heipalen voorspoedig.

Het heiteam of eigenlijk duo, bestond uit een bestuurder van de machine en zijn gezette vrouw of collega (eigenlijk nooit echt begrepen). De constructie van de heitoren werd halverwege stopgezet. Het was inmiddels laat en het verblijf van het duo moest nog worden opgezet. De indicatiepaaltjes stonden en dat was voor die dag meer dan genoeg.

Pi Lay verwelkomde ons en legde ons nogmaals de het plan uit. We spraken over de details van het huis omdat dat de vorige keer alleen maar telefonisch kon gebeuren. Wat we toen al hadden laten weten was dat het balkon en de trap ons te duur werd. Ik probeerde voorzichtig duidelijk te maken dat zij niet te duur was maar dat wij nou eenmaal niet over dat budget beschikken. Een balkon en trap zat er alleen in als we het heel simpel zouden houden maar dat zou er volgens pi Lay niet mooier op worden en ze had daar dus moeite mee.

Meer en meer werd ons duidelijk dat pi Lay met ons huis wilde pronken(!) Nou van mij mag ze want dat garandeerd namelijk kwaliteit en ook de 'look' van het huis zal dat ten goede komen. Toch hadden we een klein beetje het gevoel dat we moesten oppassen dat pi Lay er niet met het ontwerp van het huis vandoor ging. Daarmee bedoel ik dat we moesten voorkomen dat ze in haar enthousiasme misschien te veel haar smaak en voorkeur zou doordrukken. Eigenlijk dus niet echt negatief maar toch belangrijk om te weten waar de 'rem' zit :) Al het goede advies is echter meer dan welkom en verder valt er niets te klagen over onze aannemer.

Eind van de dag hadden we redelijk veel bereikt. De prijs hadden we omlaag weten te brengen, de details waren besproken, en de bouw was begonnen. Toch, we sliepen die nacht niet goed. Het klikte tussen ons en de aannemer en we hadden het gevoel dat er in de afgelopen dagen een aantal verkeerde indrukken waren gewekt. De belangrijkste was dat we idee hadden dat pi Lay dacht dat we erg op de centen waren en dat ze alles met ons moest verantwoorden. Het drukken van de prijs was vanwege opgemaakte begroting en zeker niet om alles maar zo krenterig goedkoop te krijgen. Ook wilde we voldoende ruimte houden voor het geven van een kleine bonus. We vonden een vriendelijk samenwerking met pi Lay belangrijk en besloten om die dag 1 en ander te verduidelijken.

huisje, BOOMPJE, beesje

2008-02-03T22:52:00.000-08:00

Huisje is uitgedacht dus door naar de boompjes. A en ik hadden onderling al een beetje afgesproken dat zij beschikt over een veto voor het interieur en ik over de tuin. Terwijl A aan het wegdromen was in de tijdschriften over meubilair was ik in gedachte de tuin al aan het omspitten.

Van het engels vertaald naar het nederlands klinkt watertuin een beetje raar want dat lijkt als of ik zit te denken aan meer water dan tuin. Bij wat ik in gedachte heb speelt water een grote rol. Een tropische tuin met beekjes en daarbij behorende stroomversnellingen, een waterval en vijvers. Het doel is dat de tuin nooit af is en dat we kunnen blijven sleutellen en veranderen.

Het idee achter het beekje links van het huis is geboren uit het feit dat we geen dakgoot hebben (zoals bijna niemand in Thailand) en de regen die van het dak stroomt moet daarom opgevangen worden om zo erosie te voorkomen. Meestal maakt men een betonnen pad om het huis maar Meh Samanan had rond haar huis een betonnen goot laten maken en dat zette mij aan het denken. Door de pomp van de fontein buiten de vijver te plaatsen zal de vijver overstromen. Niet zomaar natuurlijk maar op een plek waar een kleine waterval het water in het beekje laat vloeien. Doordat ons land een helling heeft van zo'n 5 graden loopt het water zonder moeite naar de achterkant van het huis. Het beekje is in de tekening zo geplaatst dat het het water van het dak opvangt en afvoert naar ......

....de GROTE waterval. Deze zal duidelijk zichtbaar zijn vanuit de woonkamer. Door de daar aanwezige open ramen hebben we door het hele huis het geluid van vallend water. Hoe de waterval er precies uit gaat zien staat nog niet vast maar ik zit te denken aan een breedte van ruim een halve meter en een verval van zo'n 1 meter. Anders dan op de tekening valt (volgens de laatste brainstorm) het water in de vijver welke grenst aan de zithoek. Hierna vervolgt het water de beek langs het huis en eindigt via subtiele kronkels in de grote vijver achter het huis. Hier pompt een pomp het water terug naar de fontein in de vijver aan de voorkant van het huis. Circuit gesloten. De vissen zullen ook blij zijn want er komt zo voldoende zuurstof in het water en het water blijft daardoor ook schoon. Waarneer het regend (doet in Thailand nog wel eens) stroomt het meeste water in de voorste vijver of wordt opgevangen door het beekje. Gevolg is uiteraard dat het beekje zal aanzwellen en vooral grote de waterval ineens een waterspektakel zal worden. Indien het waterpijl in de vijver achter het huis is gezakt vult de regen het water weer aan. De winter, schuinestreep droogte-seizoen, beschikken we over een grote plak water en kunnen we alles mooi groen houden. De pomp voor de fontein werkt dan als pomp voor de beregening.

Je vraagt je af wat dan zoal groen moet blijven. We willen, beschut tussen tropische planten een klein veldje boerenjasmijn telen. Boerenjasmijn wordt gebruikt in kransen en leverd per kilo toch aardig wat op.

Laat nou ook lekker ruiken. Ideaal om onze sala (pavalion) te plaatsen. Een artist impression hiervan post ik een andere keer.

Getekend voor het leven

2008-02-03T22:38:00.000-08:00

In een huis dat is van ons. We hadden ons huis tot in de puntjes aangepast en uitgedacht en het was nu tijd om een architect en aannemer te zoeken. Meh Samanan had ons in contact gebracht met mensen die onlangs een huis hadden laten bouwen en er erg tevreden mee waren. Zo was Pi Jiab erg te spreken over haar aannemer en gaf ons een telefoonnummer. Na een vermoeiende Nong-Khai-Phetchabun-heen-en-weer-reis of 3 besloten we eindelijk de stap te maken en belde. We maakte een afspraak en gingen nog diezelfde dag langs met ons vers geprinte plan. De aannemer, een gezette vrouw met erg veel bouwervaring, hoorde ons verhaal aan en raakte meteen enthousiast. Haar architect zou ons plan uittekenen en bij ons volgende bezoek aan Phetchabun zouden we het op kunnen halen.

En dat was een week eerder dan geplant. We hadden wat dagen vrij genomen om in Phetchabun oud en nieuw te kunnen vieren. We waren in de buurt dus besloten om even te polsen hoe het met onze tekeningen zat. En ja hoor, klaar! We waren erg onder de indruk en dus iets om met jullie te delen.

Hoewel, naar eigen zeggen, ons ontwerp iets mooier was, was het toch een vreemd gevoel om het concept nu in een officiele technische tekening terug te vinden. Het concept stond immers al een paar maanden in ons geheugen gekerft en een in ons dromen hadden we al meerdere malen door ons huis gewandeld. De tekeningen van de architect waren dan ook een bevestiging dat onze droom helemaal geen droom was maar zoals zal blijken, een werkelijkheid. Het is een beetje het gevoel alsof je krijgt te horen dat, na lang debateren, je toch gelijk had en dat alles klopt. Iets om trots op te zijn.

De volgende tekeningen zijn een selectie uit het 30 pagina's tellend bouwplan.

De vier zijden van het huis:

Print ze uit, gebruik ze als kleurplaat, maar vergeet niet, in Thailand staat een huis.

Zoals je kunt zien is er qua huisindeling op de begane grond weinig veranderd. Echter, aan de 2e verdieping hebben we toch wat gesleuteld. Zo hebben we gekozen om het toilet te verplaatsen om zo ruimte te maken voor 3 naast elkaar liggende slaapkamers. De linker is de onze, de middelste de logeerkamer (we staan nog steeds open voor kleursuggesties) en de rechter is Hong Shaggy. Shaggy heeft daarmee een kamer net als ons en is vrij van washok.

Een kijkje binnen

2008-02-03T22:12:00.000-08:00

Na het filteren van zo'n beetje elk interieur tijdschrift dat er bestaat, eindigde we met een tevreden residu. Werp nogmaals een diepe blik op de plattegronden, onthoud wat u ziet en kijk naar de volgende geselecteerde fotos.

Welkom in ons virtuele huis. U komt binnen en kan kiezen uit keuken en gastkamer. Uiteraard kiest u voor gastkamer want te gast is wat u bent en in de keuken heeft eigenlijk niet veel te zoeken :) U staat op een creme granieten vloer en nadat u met veel moeite afstand heeft genomen van het ingebouwde aquarium in de hal begeeft u zich richting woonkamer. De vloer veranderd van creme naar 'Cherry Red' laminaat. De zalmroze muren met witte kadering vormt de rode draad door de voorzijde van het huis. De kleurverzadiging van het roze zal een fractie lager zijn dan u ziet op de foto. De rode vloer in de eet- en woonkamer gaan samen met licht getint meubilair.

De hal en gastkamer kennen het omgekeerde. De vloer is licht (creme) en het meubilair is donker. De woonkamer is het laagste niveau. Twintig centimer hoger licht de eetkamer. Woon- en eetkamer zullen beide redelijk klassiek worden ingericht en het bankstel zal de kroon spannen. Het is er zo een waar je nooit meer uit wil. Zoals vermeld is de vloer in de eet- en woonkamer bruin-rood en niet creme zoals hier op de foto. De hal en gastkamer zijn meer hedendaags ingericht. Wat dat precies betekend wordt bepaald door onze toekomstige keuzes en daarbij behorende aankopen. Trouwens, het interieur in de zithoek boven de vijver volgt de stijl van de woonkamer. Dat betekend dus ook inclusief 'ga-weg-dit-is-mijn-stoel' stoel.

De keuken wijkt af. Hoewel we proberen onze kleurenset te volgen ontbreekt bewust het zalmroze. Zoals op de foto is te zien, willen we de muur optrekken uit het 'Cherry Red' laminaat. De vloer en de keukenbladen zijn zwart en dus niet 'besmettelijk' maar de keukenkasten zijn wit en zorgen voor een toch voor een mooi contrast.

De mediakamer is een kamer met vele namen. Naast bioscoop, internet, karaoke, en 'kamer der vertier' is het ook de 'editing room' en dus mijn werkkamer. Het licht wat zal schijnen door het ingebouwde doorzicht aquarium valt op de donkere geluids-geisoleerde muren. Het meubilair zal bestaan uit een 3-zits bank en 2 zeer comfortabele verstelbare bioscoopstoelen. Oja, zoals je kunt zien wordt ook hier de vloer 'Cherry Red'.

Net als in de keuken en de mediakamer ontbreekt ook in de badkamer het zalmroze. De badkamer wordt wit maar door getint en dimbaar licht toch sfeervol. De fotos spreken voor zich.

Stof om over na te denken

2008-01-25T01:53:00.000-08:00

Vallende sterren of niet het stond nog steeds niet vast waar we ons huis zouden gaan landen. In de buurt van het oudelijkhuis van A was een plek met een schitterend typisch aziatisch uitzicht over rijstvelden met een achtergrond beschilderd met bergen. Een foto van deze omgeving met, rijst in volle groei, zal in de loop van het jaar volgen (remind me please). Toch was deze lokatie niet een lokatie om ons huis te bouwen. Simpelweg te afgelegen.

Hoe langer we eigenlijk stil stonden bij het land van meh Samanan hoe meer we realiseerde dat dat zo gek nog niet was. Vooral tijdens zonsondergangen werd dat gevoel versterkt. Mijn grootste angst bij het maken van een keuze was de toekomst. "Wat als er in de toekomst overburen ons uitzicht komen bederven. Wat als het in de toekomst een storende rumoerige buurt wordt. Wat als er dichtbij een fabriek wordt gebouwd die stank veroorzaakt. Wat als" ... en ga zo maar door. "Ik zeg.... wat als.... wat als we nou gewoon besluiten om hier ons huis te bouwen...". Het land aan de overkant bestaat uit gemeentegrond en dient als waterreservoir. Buren aan de rechterkant (op de plattegrond) zijn directe familie, toekomstige buren links iets verder. Het uitzicht is te verbeteren door een paar bomen te kappen. Ook is aanleg van water en electriciteit binnen handbereik.

De volgende artist impression en panorama geven een idee over hoe het er uit komt te zien. Na alles goed overwogen te hebben, hielpen deze 'tekeningen' ons over de streep en waren we vastbesloten om hier ons huis te bouwen.

Ps. Het lijkt alsof ons huis hier in een scherpe bocht staat of, zoals opgemerkt, op een kruispunt :) Deze vertekening wordt echter veroorzaakt door de lens van de camera.

Ja, dit zou mooi zijn...

2008-01-24T21:32:00.000-08:00

<-- Is het geen plaatje? Wij dachten van wel. Zoals je kunt zien hebben we de kleur van het dak aangepast en is de rechterzijde van het huis omgetoverd tot balkon met klassieke trap. Het pad aan de voorkant zal uiteindelijk niet zo lopen. Hoewel het huis nog steeds op een kasteel lijkt is de werkelijke grote moeilijk uit dit plaatje af te lezen. Om even wat afmetingen te noemen, lengte keer breedte (exclusief balkon) is zo'n 12 bij 12. Nou lijkt dat veel woonruimte maar de zithoek boven het water, het trappenhuis en de hal met overloop nemen veel ruimte in. Anders gezegd is het huis grofweg op te delen in een woonkamer + 3 bij 2 blokken (kamers) per verdieping.

Hoe het huis er in het donker uit zal zien? Ik kan het niet laten om even die zijweg in te slaan. Zie hier dan ook 'Baan Koedijk' at night. In Thailand is men qua verlichting niet echt romantisch ingesteld en men neemt al snel genoegen met een paar TL balken. TL verlichting zal je bij ons eigenlijk alleen in de kelder vinden. Gelukkig hebben we die niet...

(Waarschuwing: Het laatst getoonde plaatje kan sporen vallend ruimtestof bevatten. Trouwens, 'baan' betekend 'huis' in het Thais).

Van kasteel tot droomhuis

2008-01-24T02:26:00.000-08:00

Deze scans uit het boek tonen de originele plattegronden. Tel de ingetekende toiletten bij elkaar op en concludeer dat dit toch wel waarzin is. Vijf(!), en dat is toch zeker 3 teveel. Nadat ik op internet digitale en mooiere originelen had gevonden was ik klaar om in Photoshop het mes en penseel er in te zetten.

Het eerste was het huis kleiner maken. We willen relatief kleine kamers maar wel genoeg. Genoeg en dus niet te veel. We kwamen er al vrij snel achter dat wanneer we de rechterkant van het origineel weg laten vallen dat we dan eigenlijk precies uit komen bij wat we in gedachte hadden.

Zoals je op de aangepaste plattegrond kunt zien is dat de woonkamer (linksonder op de plattegrond) en de zithoek boven het water zo'n beetje het enige is wat we origineel gelaten hebben. Uiteraard ook de muren aangezien ik geen architect ben en geen idee heb wat ik doe als ik een muur of paal een halve meter verplaats. Ik moet er ook niet ook denken dat een architect dat dan over neemt en dat we er na het bouwen achterkomen dat bijvoorbeeld de gewichtverdeling of draagkracht plotseling een probleem vormt.

Het midden van het huis, waar de hal zich bevindt, wordt speciaal. Daar willen we namelijk een aquarium inbouwen. Een doorzicht aquarium wel te verstaan. Het licht wat hier door komt zet de sfeer in de werk/media kamer. Over de media kamer later meer.

Ook de 2e verdieping is niet meer te vergelijken met het origineel. De meest grote aanpassing is het balkon aan de rechterzijde van het huis. De zon in Thailand is sterk en heet. Schaduw voor de auto was dus ook een must. Een dak boven de auto is al bijna een balkon en dus ook een voor de hand liggende stap. De trap is een juweel alleen wisten we niet of dat met ons budget haalbaar zou zijn. Het plein biedt ruimte voor parkeren dus wanneer een van jullie besluit om ons een keer per auto te komen bezoeken, wees niet bang er is parkeergelegenheid. Tweede functie van de het plein is de mogelijkheid om te keren zodat het niet nodig is om alles 'achteruit' te doen.

Waar het begon

2008-01-24T00:00:00.001-08:00

Wij zijn Doeke, A en Shaggy.

Dit Blog verteld over onze voorderingen met betrekking tot de bouw van ons huis.

Begin 2007 hadden wij besloten om ons niet te vestigen in Nong Khai. Vanwege verkopers die plots de prijs van land verhoogde, slaagde wij er niet in om voor een redelijke prijs een stuk grond voor ons te bouwen huis te kopen. Achteraf maar goed ook want hoe langer we zochten hoe meer ons duidelijk werd dat de gemiddelde locale bevolking in Nong Khai meer dan een extra centje aan een Thais-buitenlands koppel wilde verdienen.

Voor A had zich inmiddels de mogelijkheid aangeboden om uit te wissellen met een leraar in Phetchabun en daarmee terug te keren naar haar geboorteplaats. Iemand met een overheidsfunctie zoals A kan normaal gesproken pas na zo'n 20 jaar terugkeren naar zijn of haar geboorteplaats. Er komt ook wat geluk bij kijken want er moet immers net iemand zijn die wil wissellen van school.

In Phetchabun hadden wij 2 opties. Bouwen op het land van m'n schoonmoeder meh Samanan, of zoeken naar een ander misschien wel beter stukje land. Vast stond al wel dat de prijs van grond hier een stuk lager lag en dat men een Farrang niet altijd als een rijke miljonair zag.

A en ik hadden inmiddels een aantal boeken over huisplannen verzameld en waren inmiddles afgestapt van ons plan om te kiezen voor een enkel verdiepingshuis. Elke kans die we hadden waren we aan het neuzen in de boeken. Het besluit om over te stappen naar 2 verdiepingen werd plotseling versterkt toen we een blad omsloegen en ons oog viel op het plan van onze droom (zie tekening links). We waren beide en Shaggy eigenlijk ook, meteen verkocht en de zithoek boven de vijver en het glazen traphuis was wat ons het meeste aansprak. Uiteraard was dit veel te groot voor ons en dus besloot ik eens wat te gaan stoeien in Photoshop (PATRONUH, PATRONUH, PATRONUH!(tm)).