Als de brandweer

Wat gaat het de laatste 2 weken allemaal snel zeg. Het gaat zo hard dat wanneer je net begint te wennen aan het vernieuwde beeld dat een moment later het volgende blik de oude snel doet vergeten. Het lijkt een film in fast forward. Oja, dat is trouwens nog een leuke verrassing voor jullie maar ik ben vanaf het begin elke dag een paar foto's vanaf het zelfde punt aan het maken. Sommige snappen 'm al, het wordt een 'Timelapse Movie'. Oftewel een video waarin je het huis versneld opgebouwd ziet worden. Als een bloem die open gaat begint ook ons huis inmiddels te bloeien. Ik heb al een paar previews gemaakt en het ziet er cool uit. Jullie zullen er echter nog wel even op moeten wachten want ik laat het pas zien als het huis af is.

En dat het snel ging. Hier staat de cementmolen alweer te wachten op het leeg raken. Hoewel de palen werden gestort met cement dat was gemaakt in de kleine molen vroeg de complete fundering van de 2e verdieping zo veel cement dat men autootje beton liet komen.



Je weet misschien wel dat het in Nederland tegenwoordig met een pomp naar de plek van bestemming wordt gepompt. Hier gaat het nog eenvoudig met de hand. Of eigenlijk emmer. En niet 1 maar zo'n stuk of 30. Met een man of 10 gaf men de emmertjes door naar boven. Doorgeven zoals men vroeger brandweertje speelde. En als de brandweer ging het. Bijna jongleren met emmers en volkomen zonder uitbreken van zweet.

Jai betekend oma maar wordt ook gebruikt wanneer men iemand, die de leeftijd van oma heeft, op een respectvolle manier aanspreekt. Oud dwingt hier veel respect af en dat mag ook wel wanneer je iemand op die leeftijd zich nog zo ziet inzetten. Garaniums heb ik hier nog nooit gezien. Ik hoop ook niet dat ze hier ooit zullen groeien.

Terwijl Jai voor de constante aanvoer van cement zorgde vulde de groep bij het cementvat de emmers. Halfvol maar als je weet dat cement iets zwaarder is dan water is half vol genoeg.

De emmers werden vervolgens netjes doorgegeven aan opper1 welke de emmertjes 1 voor 1 naar boven zwaaide. Naast het schieten van een aantal foto's was ik ook druk bezig met filmen. Grappig dat men zich daarbij niet echt gemakkelijk voelde. Allen camerashy (bang om zich later op tv terug te zien).

Oja, het emmertje wat opper2 zojuist had ontvangen werd vol verlangen opgewacht door de persoon boven hem welke het emmertje snel weer doorgaf aan de storter. Deze, hoe kan het ook anders, storte de cocktail van cement, zand en grind in de dag daarvoor afgeronde bekisting.

Men staat hier trouwens wel even 4 meter boven de grond op een paar dunnen latjes en paaltjes. Boven zorgde een derde persoon dat het cement goed voegde.

De emmers werden verzameld en om de zoveel emmers gedropt en door het team op de grond opgevangen. Althans, als alles goed gaat. Deze kerel in groen shirt staat op de 'film' waarbij het plotseling emmers regent. De reactie van hem was zo lachwekkend dat ik het niet kon laten om het voor ieder persoonlijk terug te spelen.

Pi Lay was ook aanwezig. Om alles in goede banen te leiden maar stak zelf ook zo nu en dan de handen uit de mouwen. Ze is iemand die het stoort wanneer iedereen druk bezig is om er dan zelfs alleen maar een beetje naar kijken. Hetzelfde als ik maar nadat ik de camera's had weggebracht, oude kleren had aangetrokken en vroeg of ik kan helpen, liet men dat niet toe en maakte er een grapje over. Precies waarom men me niet wilde laten helpen weet ik niet maar nee is nee en daarmee klaar. :) Misschien zou het uitleggen wat ik precies zou moeten doen zoveel moeite dat men het liever zelf deed.

Een paar uur voor het eind van de dag was alles gestort. Drogen, uitharden en wachten ...

Terug van weggeweest

Schoonzus Jiab had ons uitgenodigd om met haar Phitsanulok te bezoeken. Haar nicht Pi Gai ging ook mee. In Phitsanulok zouden we ons ogen kunnen open houden met betrekking tot interieur maar veel hadden we niet gevonden. We bezochten een waterval en keerde terug naar huis. Na een lange dag kwamen we net voor de avondval thuis.

En dit moet het zijn. Alles is klaar voor het cement wat de volgende dag gestort zou worden. WOW! Ik zeg het bijna elke dag maar wat een indrukwekkend bouwwerk wordt het.







De bekisting zag er stevig uit. De dunne steunpalen waren verstevigd met talloze dwarsbalkjes en ik had er weer alle vertrouwen in. Dit is overigens de hoek van het balkon.

Small talk

Hoewel de staalvlechters voldoende te doen hadden leek het wel alsof de druk werd opgevoerd...








...want die ochtend arriveerde de bouwstenen al. Toch kon iedereen gerust zijn want het was een aankoop en de bouw van muren was nog wel een paar maanden weg. De stenen zijn overigens een stuk kleiner dan in Nederland maar dat maakt niet uit want de stijfheid van het huis zit in de palen. De muren vormen meer een zeer net afgewerkte beschutting dan dat het bijdraagt aan weerstand en draagkracht.

Die dag waren er zo'n 10 werkers en dit viertal lunchte op het bouwterein. Het schuurtje op de achtergrond is trouwens van de halfbroer van A en doet nu dienst als opslaghok voor cement en gereedschap.






Deze drie (altijd vrolijke) bouwers waren schijnbaar klaar met eten en waren in de schaduw van de zithoek aan het rusten en uitbuiken. Het bouwwerk wat de te storten betonnen balken moest dragen, schoot al lekker op en hier en daar was men al bezig met de bekisting daarvan.

Wat een hout

Terwijl Shaggy op school misschien wel in gedachte de wetten van het heelal aan het herformuleren was, was A naar school om haar dagelijks portie les te geven en was ik druk in de weer in de tuin en later ook achter de computer om ondertussen verdere voorbereidingen voor m'n bedrijf te treffen. De bouwers waren trouwens aangekomen bij de verlenging van de palen van de zithoek boven de vijver. Vertrouwend op een niet geankerde stijger vlechten zij het staalwerk. De stijger, ga er maar op staan. Nou ikke mooi niet.

De kleine uitbouw in de woonkamer was nu ook gestort (zie links onder) en op de achtergrond kun je een beetje bestuderen hoe men dit bouwwerk vorm geeft. Als je er bij na denkt kan het eigenlijk niet. De bedoeling is dat een toch wel zware beton wordt gestort in een bekisting (die nog gebouwd moet worden) die rust op enkele dunne paaltjes. Het zal blijken dat dit WEL kan. De grond die men gebruikt om de fundering op de begane grond op te vullen komt uit de toekomstige vijver aan de voorkant van het huis.

Rambo was zolang onvermoeibaar grond aan het verplaatsen die van naast het huis kwam. Dit is trouwens niet de beste foto van hem (al zou hij het zelf zeggen) maar in het echt kun je die duistere blik toch wel in de foto terug vinden. Rambo, want spieren en ontbreken van vet verwijzen daar toch wel naar.











De grond wordt voorlopig alleen naar het gedeelte wat de garage en aanbouw vormt. Binnen het huis kan nog niet want daar staat nu immers een enorm houte framewerk.







Eind van de dag met de zon die lange schaduws werpt is goed te zien wat men die dag zoal gedaan had. Wat een bouwwerk!









Shaggy laat zien dat niet alleen de vloer van de zithoek sterk is maar ook hijzelf! :) Op de achtergrond bewonderd z'n neef Bom hoe het er van boven uitziet.














Wat zien we op de voorgrond... Nog meer hout? Ja men was nog lang niet klaar. Het lijkt wel of ze van plan zijn een 17de eeuws VOC schip te bouwen. :) "Ze zullen toch wel de goede tekening gebruiken...".

Tussenuit

Zo nu en dan waren er ook andere dingen die op ons programma stonden en moesten we zo nu en dan richting Phetchabun om dat te kunnen afstrepen van de 'ToDo' lijst. We konden het echter niet laten om het huis van onze aannemer Pi Lay nogmaals te bezoeken om een knappe foto te schieten. Ze heeft het huis 'zelf' gebouwd. Dat wil zeggen, zij was haar eigen aannemer. Elk huis wat Pi Lay ons had laten zien zag er net zo knap uit als haar eigen huis. Wat ons bij haar huis eigenlijk wel aansprak waren de gebruikte kleuren. Geen wit maar creme. Het zette ons aan het denken maar we besloten toch om voor gebroken wit te kiezen en we maakte een grapje dat het in de toekomst vanzelf wel geler wordt (lol, laat Pi Lay het maar niet horen :) ).

Ons beekje die er zo uit zal zien? Ik dacht het niet. Lijkt me iets te breed en te veel van het goede. Op internet heb ik wel een aantal reele en mooie concepten gevonden en zal deze een andere keer posten.

We lieten het riviertje en de bijbehorende lokale waterval voor wat het was want het was inmiddels bijna donker en we wilde toch zien wat er die dag aan het huis was veranderd. Men was bezig geweest met het houten frame voor de balken van de 2e verdieping. Wat dat heeft te maken met Shaggy? Haha, niet veel maar hij wilde ook eens op de foto. Had ik trouwens al verteld dat ie een kleine Einstein is? Hij houdt zich vaak van de domme maar z'n IQ is 118. Voor iemand van 6 schijnt dat toch behoorlijk hoog te zijn.

Nog te goed: panorama's

Deze panorama's hadden jullie nog van me te goed. De kwaliteit is niet top en bevat enkele visuele foutjes maar ik wilde ze jullie toch alvast tonen want het geeft een duidelijk overzicht van ons bouwterrein, de vorderingen en de huidige status van de bouw.

Weet je nog. Het lijkt inmiddels wel een half jaar terug. Dit is toen de bouwers het huis hadden uitgezegd maar de dag daarna van de heiers te horen kregen dat men wilde dat de grond eerst gedeeltelijk opgehoogd zou worden. Gevolg was dat de bouwers het huis nogmaals moesten uitzetten.



Hier is de fundering gestort en zijn goed de afzonderlijke kamers zichtbaar. Op de voorgrond het 4x2 meter terras, daarachter de woonkamer, eetkamer, badkamer enz. (zie plattegrond voor de rest). Oja en de vreemde knik in de fundering (onderin de foto) is een gevolg van het niet nauwkeurig maken van de panoramafoto's en het snel compileren tot een resultaat zonder rekening te houden met lenscorrecties. Anders gezegd is dit uiteraard niet zoals het het er in het echt uit ziet maar ik heb even geen tijd om het te corrigeren.



Het bouwterein van zijaanzicht. Zoals je kunt zien was het een bewolkte dag en lekker koel. Het grond wat men gestort had bevatte een aantal grote keien welke ik goed kon gebruiken voor de waterval, het beekje en de vijver.



Deze panorama spreekt eigenlijk wel voor zichzelf. Het toont een huis in aanbouw en ja precies.... een paar fotografische gebreken. :) De vele houte palen en planken vormen een voorbode voor de constructie die men hierna zou gaan bouwen.



En deze hadden jullie nog te goed. Het uitzicht over de rijstvelden hier zo'n 200 meter vandaan. Schitterend lokatie alleen net even TE afgelegen. Trouwens een stuk grond om op te bouwen ontbrak daar eigenlijk ook. Hoe dan ook, dit is een plaatje in een seizoen dat het nog niet echt groen is. Dat zegt wel wat dacht ik.

Achtertuin

Ik liep al een paar maanden in gedachten het idee van een vijver achter het huis uit te denken. Pi Lay had het ook al een keer opgenoemd en dus voor mij des te meer reden om het eens uit te werken.

Het land achter het huis loopt af en het regenwater moet ERGENS naar toe. Ook hebben we alle ruimte om daar iets moois te maken. Een tuin heeft een begin (voortuin) en eind nodig. Als het eind alleen een gezellig paadje is dan is er na drie keer dit gewandeld te hebben, niet veel meer achter in de tuin te zoeken. Er moest iets komen waar we keer op keer terug willen keren. Een vijver met een zithoek zou het worden.

In Photoshop had ik de PATRONEN (voor degene die het snapt) naast me neer gelegd en kwam al snel tot een ruw visueel concept. Het blauwe is het beekje welke speels tussen de bomen slingerd en het bruine is het idee voor het pad. Wat je hier ziet is trouwens een kale boel. Het is dry-season en bruin domineert het groen. Het groene tropisch struikgewas wat tussen de bomen groeide (inclusief liaan, kokosnootboom en bananenplant) had ik een paar weken eerder verwijderd. Ik houd van een wilde tuin maar deze was even iets te wild. De varens en planten vormde een zee van dorens. Zo veel dat wanneer je het toen zonder diepe schrammen met kapmes en veel geduld had willen kruisen, dat je jezelf voor gek zou hebben verklaard. In de toekomst breng ik het groen terug in de vorm van een tropische tuin met zo'n beetje alle plantensoorten die in Thailand te vinden zijn. En dat zijn er nogal wat. Ik hoop ook dat we er nog meer vrolijk fluitende vogeltjes mee kunnen aantrekken.

Hier zie je waar het beekje eindigd. In de vijver welke zal bestaan uit 2 verdiepingen. In het midden is een 3 meter wijde circel voor de sala (overdekte zithoek). In vijver zal een redelijke pomp komen die het water terugpompt naar de fontijn in vijver voor het huis. Deze stroomt, zoals eerder vermeld, over in het beekje langs het huis. Op deze foto is trouwens goed te zien wat het hoogteverschil is van huis en achtertuin. Dit is ook het verval wat de waterval zal kennen.

Hoe de sala er uit gaat zien? Ongeveer zoals dit maar dan iets eenvoudiger. Dit wordt hopelijk in toekomst onze sala in de voortuin waar we boerenjasmijn willen telen. Oja, de foto is een compilatie van een foto van een zithoek uit een woonboulevard en een foto die we vorig jaar van een veldje nabij de Schoorlse klimduin hebben gemaakt.

De vijver is inmiddels al een heel stuk verder maar ik laat het op het moment rusten totdat we samen met de moeder van A bepalen wat exact de grenzen van onze tuin zijn. Ook is de grond op dit moment veel te hard en moet er eerst een paar buitjes overheen.

Chinees Nieuwjaar

Het was bijna Chinees Nieuwjaar en na men in China al een paar dagen enorme sneeuwstormen te verduren had gehad, waren daarvan nu ook de gevolgen in Thailand merkbaar. Het was een stuk kouder dan normaal en ik spreek dan uiteraard niet over vorst maar zeg zo'n graad of 18. Het was koud genoeg om onze 'mountain view' om te toveren in een uitzonderlijk plaatje.

Toch had Pi Tanan het wel eerder gezien en werkte stevig door. Tot zo ver zijn we erg tevreden met onze local. Pi Tanan, vrouw en zoon wonen in Tha Phon. De andere bouwers wonen in de buurt van het dorp maar worden eind van de dag netjes door collega's thuis gebracht.

Gelukkig was er tussen het kruien ruimte voor een blik richting bergen. Het lijkt daarmee misschien alsof er druk op de ketel staat maar nee hoor er staat niemand met een zweep werkers af te matten.

Hoewel het niet altijd geld voor bouwers en Pi Lay andere bouwers zo nu en dan moet aanmoedigen of zelfs moet 'pushen' om het werk gedaan te krijgen, werken onze bouwers gediciplineerd door.

Bouwen in Thailand is een mooi vak. Gerust is het soms zwaar en hoewel iedereen een eigen taak heeft is er toch alle ruimte om elkaar te helpen. Het loopt allemaal als een ge-oliede machine.

Als we het dan toch over werk hebben. Alle bouwers hadden me wel rond het huis zien werken en waaren zeer onder de indruk dat deze Farang niet bang is om z'n handen uit de mouwen te steken. Misschien dacht men soms dat ik mezelf soms probeerde te bewijzen maar trust me dat is nou eenmaal hoe ik werk. Tot mijn spijt want ik blaas me vaak op en ben dan bekaf. Met tropische temperaturen is 'kalm aan' een goude vuistregel. Iets wat ik mezelf hier moet aanleren.

Nu vragen jullie je natuurlijk af; "Wat was nou eigenlijk richting bergen te zien". Nou dit...

Nauwkeurig

Niets is gratis en uiteraard presenteerde de leverancier zo regelmatig de bon. Pi Man tekende maar het was toch Pi Lay die telkens haar nek uit stak. Wij waren haar gespreid aan het betalen en dus moest ze op dat moment alles voorschieten. Iets wat ze graag deed vanwege de materiaalprijzen die maar bleven stijgen.





's Nachts was het beton genoeg gedroogd en des ochtends kon het 'verband' er af. Op het oog leken de palen heel precies gemaakt te zijn enne, dat waren ze ook. Zouden de Egyptenaren nog een piramidepunt aan kunnen zuigen.

Met een een klein sprongetje landen we een dag of 2 later. Hier is te zien dat alle palen staan en dat zelfs de zithoek boven de vijver vorm begint te krijgen. De vloerbekisting van de zithoek was getimmerd en 2 dagen later zouden we er al op kunnen staan (immers 1 nacht ijs is ook niet genoeg).

Met zonsondergang in opkomst, wat kan ik nou toch meer vertellen dan; "Zucht! dit wordt ons huis, dit ons uitzicht!"

Met grote stappen...

... ging het vooruit. Palen van een huis in Thailand worden anders gebouwd dan in Nederland. In Nederland bouwt men een vierkante pilaar van stenen, in Thailand wordt alles, verstevigd met staal, met de hand gestort. Hier is onze Rambo de kisten aan het bouwen. Waarom Rambo? Daar kom ik later op. Trouwens wat een vakmanschap en een snelheid.

Niets gebeurt gehaast maar kijk naar deze foto. In uurtje timmert men dit in elkaar. Een uurtje later en men heeft het beton ook al gestort. Het was vaak ik die moest soms haasten. Met m'n camera omdat er zo snel dingen aan het veranderden waren. Ik hoop dat jullie niets van dit verhaal hoeven te missen.

Zoals je kunt zien gaat het storten met een emmertje welke een voor een wordt aangegeven. Vele handen maken immers licht werk.

Toch vond A dat er nog wel een paar handen vuil mochten worden en droeg haar steentje bij.

De fundering rust niet op een paar houten paaltjes. Ook zweeft het niet boven de grond. Nee, het rust op de heipalen. Geloof me, dit huis staat er over 200 jaar nog! Oja, voor ik het vergeet. Onze aannemer had immiddels de palen voor het balkon laten storten maar wat ons opviel was dat er ook palen aanwezig waren voor het afdak wat we geschrapt hadden. Wat zou die Pi Lay van plan zijn. Het afdak dat ik in eerste instantie in gedachte had zou rusten op een paar houten palen. Simpel en goedkoop. Dit kan alleen maar iets sterks en moois worden. We zijn benieuwd!

Vooral vanaf deze afstand vroeg men me wel eens waarom ik de hele tijd glimlach. "Nou kijk, daarom!"

Verrassing!

Of eigenlijk helemaal niet. Zo goed als alles was zoals we gehoopt hadden. Alleen de ophoging van het land was niet helemaal zoals we hadden afgesproken. Na een gesprek met de persoon die daar over ging spraken we af dat afwerking van de ophoging gedaan zou worden wanneer men klaar was met het huis. Deal!


Toch was het allemaal wel stoer om te zien dat ons plan nu echt vorm begon te krijgen. Men was bezig met het bekisten van de fundering en het was nu duidelijk zichtbaar hoe groot de kamers zouden worden. Op de voorgrond is de keuken (rechts) zichtbaar en links de gast- ontvangstkamer. Daarachter de werk- mediakamer. En daarachter de badkamer.


Het verschil in hoogte van de afzondelijke vloeren was ons enige aanmerkingspunt. We hadden wat aangepast op de tekening en het was daarop nu misschien niet helemaal duidelijk maar we wilden de halve muur die woonkamer scheidt van eetkamer een halve meter verplaatsen. Dit omdat we bang waren dat de woonkamer die 3,5 bij 4 meter zou worden, niet groot genoeg zou zijn voor onze comfortabele zithoek. Even met Pi Man gepraat en voila! Probleem opgelost. Dit is overigens het zicht op de bergen dat we vanuit onze woonkamer hebben. De paar bomen aan de linkerkant zullen in de toekomst gekapt worden.


De fundering was gestort en het lag er bij als een huis. Het beton moest uiteraard nog uitharden. Deze foto is trouwens genomen vanaf precies de andere kant als de vorige foto. Het kleine gedeelte op de voorgrond is de veranda welke op de bovenverdieping het balkon vormt (4x2 meter).



Oja de badkamer. Wordt A haar pronkstuk :) Toen we het staalvlechtwerk zagen hadden we nog wel om een aanpassing gevraagd. De werk- mediakamer was groot zat en de badkamer voor ons concept iets te klein. Gelukkig waren we op tijd met het verzoek of de muur een halve meter verplaatst kon worden. "een halve METER????" (voor Pa die de grap begrijpt) Op de achtergrond is het blauwe dak van het huis van de moeder van A zichtbaar.