Wij zijn Doeke, A en Shaggy.
Dit Blog verteld over onze voorderingen met betrekking tot de bouw van ons huis.
Begin 2007 hadden wij besloten om ons niet te vestigen in Nong Khai. Vanwege verkopers die plots de prijs van land verhoogde, slaagde wij er niet in om voor een redelijke prijs een stuk grond voor ons te bouwen huis te kopen. Achteraf maar goed ook want hoe langer we zochten hoe meer ons duidelijk werd dat de gemiddelde locale bevolking in Nong Khai meer dan een extra centje aan een Thais-buitenlands koppel wilde verdienen.
Voor A had zich inmiddels de mogelijkheid aangeboden om uit te wissellen met een leraar in Phetchabun en daarmee terug te keren naar haar geboorteplaats. Iemand met een overheidsfunctie zoals A kan normaal gesproken pas na zo'n 20 jaar terugkeren naar zijn of haar geboorteplaats. Er komt ook wat geluk bij kijken want er moet immers net iemand zijn die wil wissellen van school.
In Phetchabun hadden wij 2 opties. Bouwen op het land van m'n schoonmoeder meh Samanan, of zoeken naar een ander misschien wel beter stukje land. Vast stond al wel dat de prijs van grond hier een stuk lager lag en dat men een Farrang niet altijd als een rijke miljonair zag.
A en ik hadden inmiddels een aantal boeken over huisplannen verzameld en waren inmiddles afgestapt van ons plan om te kiezen voor een enkel verdiepingshuis. Elke kans die we hadden waren we aan het neuzen in de boeken. Het besluit om over te stappen naar 2 verdiepingen werd plotseling versterkt toen we een blad omsloegen en ons oog viel op het plan van onze droom (zie tekening links). We waren beide en Shaggy eigenlijk ook, meteen verkocht en de zithoek boven de vijver en het glazen traphuis was wat ons het meeste aansprak. Uiteraard was dit veel te groot voor ons en dus besloot ik eens wat te gaan stoeien in Photoshop (PATRONUH, PATRONUH, PATRONUH!(tm)).
Dit Blog verteld over onze voorderingen met betrekking tot de bouw van ons huis.
Begin 2007 hadden wij besloten om ons niet te vestigen in Nong Khai. Vanwege verkopers die plots de prijs van land verhoogde, slaagde wij er niet in om voor een redelijke prijs een stuk grond voor ons te bouwen huis te kopen. Achteraf maar goed ook want hoe langer we zochten hoe meer ons duidelijk werd dat de gemiddelde locale bevolking in Nong Khai meer dan een extra centje aan een Thais-buitenlands koppel wilde verdienen.
Voor A had zich inmiddels de mogelijkheid aangeboden om uit te wissellen met een leraar in Phetchabun en daarmee terug te keren naar haar geboorteplaats. Iemand met een overheidsfunctie zoals A kan normaal gesproken pas na zo'n 20 jaar terugkeren naar zijn of haar geboorteplaats. Er komt ook wat geluk bij kijken want er moet immers net iemand zijn die wil wissellen van school.
In Phetchabun hadden wij 2 opties. Bouwen op het land van m'n schoonmoeder meh Samanan, of zoeken naar een ander misschien wel beter stukje land. Vast stond al wel dat de prijs van grond hier een stuk lager lag en dat men een Farrang niet altijd als een rijke miljonair zag.
A en ik hadden inmiddels een aantal boeken over huisplannen verzameld en waren inmiddles afgestapt van ons plan om te kiezen voor een enkel verdiepingshuis. Elke kans die we hadden waren we aan het neuzen in de boeken. Het besluit om over te stappen naar 2 verdiepingen werd plotseling versterkt toen we een blad omsloegen en ons oog viel op het plan van onze droom (zie tekening links). We waren beide en Shaggy eigenlijk ook, meteen verkocht en de zithoek boven de vijver en het glazen traphuis was wat ons het meeste aansprak. Uiteraard was dit veel te groot voor ons en dus besloot ik eens wat te gaan stoeien in Photoshop (PATRONUH, PATRONUH, PATRONUH!(tm)).
No comments:
Post a Comment